Ουτε τα εργασιακά ούτε το ασφαλιστικό: Ο Ομπάμα έριξε τον Τσίπρα

Οι Έλληνες ψηφοφόροι είναι οι πλέον προβλέψιμοι ψηφοφόροι παγκοσμίως.

Από τη μεταπολίτευση και μετά ψηφίζουν ό,τι ελπίζουν να συμφέρει τα προσωπικά τους συμφέροντα. Κουτοπόνηρα και ελληνικά. Όμως ποτέ δεν ψήφισαν κάποιον περίγελο στο εξωτερικό. Ποτέ και κανέναν. Ούτε καν το Γιωργάκη, γιατί μπορεί εδώ να ήταν κλόουν και να λέει τα πηλίκια και τις κάλτσες, αλλά έξω δεν ήταν έτσι. Κανέναν λοιπόν. Εκτός από τον Τσίπρα. 

Από τον Καραμανλή με την ευρωπαική προοπτική, τον Ανδρέα με τα Μπέρκλει, το Σημίτη με τις Γερμανίες και τα διδακτορικά, τον Κώστα Καραμανλή με τη νομική και την Κική Δημουλά, το Γιώργο με τη Μαργαρίτα, και το Σαμαρα του Κολλεγίου και του Χάρβαρντ, ποτέ ο Έλληνας δεν έγινε ρεζίλι στο εξωτερικό.

Τώρα όμως, μέσα σε μια διετία η ξεφτίλα έχει περασει σε άλλο επίπεδο. Βλέπουμε να γελοιοποιείται ο θεσμός του πρωθυπουργού σε κάθε μα κάθε ευκαιρία. Και δεν είναι μόνο αυτό. Το καταλαβαίνει και ο πλέον αμόρφωτος άεργος αριστεροπασόκος. Και ντρέπεται. Το κρύβει αλλά ντρέπεται. Και όταν ο Έλληνας ντρέπεται εκδικείται. 

Τι να πρωτοθυμηθεί ο έρμος ο ψηφοφορος; Το στραβό χαλί, την υποδοχή στον πλανητάρχη από τον Υπουργό εξωτερικών (!), το βαριεστημένο κομπλεξικό πρωθυπουργό, τα πουκάμισα, τις κοιλιές, τη βλαχιά, το τοστ...Ή να θυμηθούμε τη συνάντηση με τον Κλίντον στις ΗΠΑ στη μέχρι προχθές χειρότερη στιγμή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.  Όλα χιλιοειπωμένα και όλα άκρως αληθινά. Όσο και να θέλει να διακαιολογήσει με αριστερές φανφαρες αυτή τη συμπεριφορά, μέσα του ξέρει ότι το χεράκι του δε θα ξαναπαέι εκεί. Μονο η γλώσσα. Αλλά η γλώσσα δεν ψηφίζει. 

Ο Τσίπρας αισθάνεται αφόρητη πίεση και δυσαρέσκεια από τους δικούς του ψηφοφόρους. Όχι από το 8-10%. Αυτό χάρηκε με την αγένεια και τη διάθεση του πρωθυπουργού μας. Όπως αντίστοιχα θα χαιρόταν ένας χρυσαυγίτης ή ένας κομμουνιστής. Αλλά από το άλλο 20-25% που ψήφισε Ανδρέα, Σημίτη, Γιωργάκη, Καραμανλή. Και όσο γλυκιά και αν είναι η πρωτη-δεύτερη φορά αριστερά, η νοσταλγία της ανεμελιάς για τον τεμπέλη δε συγκρίνεται με τίποτα. 

Πολλά τα βαρη της πρωθυπουργικής. Πολλά και ασήκωτα, Πόσω δε μάλλον από ώμους αδούλευτους.

Ο Ομπάμα έφυγε κάνοντάς μας το μεγαλύτερο δώρο. Την απομάκρυνση Τσίπρα και του λοιπού θιάσου. Ευχαριστούμε Πρόεδρε. God bless America.

Διαβάστε περισσότερα...

Η ξανθιά που θέλει άλλη μια ευκαιρία

Ω Θεέ μου τι αποτυχία κι αυτή!

Τι τραγική αποτυχία! 

Ποιος να το περίμενε!

Ποιος να το περίμενε; Ε, όχι και ποιος να το περίμενε! Όλοι όσοι είχαν ζήσει στο πετσί τους το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, το "λεφτα υπάρχουν" του Γιωργάκη, το αδηφάγο δημόσιο, τις ρεμούλες της ΕΡΤ, τον Άκη, το Λαλιώτη, τα δικά μας παιδιά, τα εξοπλιστικά και όλα τα ευτράπελα της νεότερης ιστορίας μας, ακούγοντας τις ίδιες υποσχέσεις το περίμεναν. Και το περίμεναν με βεβαιότητα και μαθηματική ακρίβεια.

Τι μας δίδαξε αυτή η επτάμηνη ιστορία;

Δε θα πω για όλα αυτά που δεν έκανε η κυβερνηση Σύριζα γιατί δεν απευθύνομαι σε αυτούς που τα πίστεψαν. Όποιος πίστεψε έστω και ένα από τα 751, ενφια και λοιπές ψηφοθηρικές μπούρδες, πάτα το χ στο επάνω μέρος της σελίδας και άει στο διάολο. Είσαι ηλίθιος και κανονικά δε θα έπρεπε να έχεις δικαιωμα ψήφου. Θα έπρεπε να ζεις σε ίδρυμα ή να είχες αυτοκτονήσει σεβόμενος την κοινωνία. Απευθύνομαι σε αυτούς που ψήφισαν Σύριζα επειδή τους γυρνούσαν τα άντερα με το Σαμαρά, με τη δεξιά, με το Μητσοτάκη, επειδή φοβήθηκαν για τις θέσεις τους στο δημόσιο και θεώρησαν ότι δεν έχουν άλλη επιλογή. Σε αυτούς λοιπόν θα πω τι έκανε η κυβερνηση Σύριζα σε αυτούς τους επτά μήνες.

Ο Τσίπρας προκειμένου να βγει πρωθυπουργός συνεργάστηκε και με το διάβολο, και το πλήρωσε. Τι κοινό είχαν όλοι αυτοί εκεί μέσα ένας θεός ξέρει. Καλά ένα βασικό κοινό οι περισσότεροι το είχαν, είναι σχεδόν όλοι άεργοι συνδικαλιστές αλλα ας το αφήσουμε προς το παρόν. Ξεκίνησε λοιπόν τη διαπραγμάτευση εμπιστευόμενος τυφλά το Βαρουφάκη με τις θεωρίες των παιγνίων τις οποίες τις εφάρμοζε με μεγαλη επιτυχία στις διαπραγματευσεις του με τη Δανάη για το ποιος δε θα πλύνει τα πιάτα. Εκεί αρίστευε ο εγωλάγνος νάρκισσος του Τέξας, και έπεισε το μικρό μαθητευόμενο μάγο ότι θα τα φέρει όλα τούμπα, θα αλλάξει την Ευρώπη και την Ελλάδα και θα μείνει στην ιστορία ώς ο μεγάλος αναμορφωτης των Εθνών. Το πρώτο μέλημα λοιπόν της κυβέρνησης, αφού τοποθέτησε στα υπουργεία ο Φλαμπουράρης τους διάφορους διαβόλους ως τους είχε τάξει, ήταν να αλλάξουν την καθημερινή ορολογία της διαπραγμάτευσης, γιατί προφανώς εκεί κατατάσσουν τους ψηφοφόρους τους. Έτσι το μνημόνιο έγινε πρόγραμμα (γέφυρα ή μη), η τρόικα θεσμοί κ.ο.κ., με τις συναντήσεις εκτός συνόρων, μετά στα ξενοδοχεία, μετά στα γραφεία και πλέον πίσω στα υπουργεία. Το δεύτερο μέλημα ήταν οι καθαρίστριες και η ερτ. Εύκολο. Ο Κατρούγκαλος ανέλαβε αυτό το έργο (και επίσημα δηλαδή από το γραφείο του) και σε ένα μήνα το πολύ τα κανόνισε. Δε ήταν δα και τίποτα σπουδαίο να επαναπροσλάβει 300 καθαρίστριες. άλλος θα τα πλήρωνε. Θα μπορούσε να το είχε κανει και ο Σαμαράς αλλά η μη επαναπροσληψη ήταν σημειολογική και όχι δημοσιονομικό πρόβλημα αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. Αφού τελείωσε και αυτό το δύσκολο έργο και εξασφαλίζοντας την αγάπη και την αιώνια ευγνωμοσύνη της ερτ (ε, ναι γιατί άλλο θα την άνοιγε) μπήκε στο ζουμι των νέων όρων του μνημονίου. Τη μια εβδομάδα ήμαστε κοντά στην ολοκλήρωση την επόμενη ήμαστε κοντά σε ρήξη. Και φτου κι απ'την αρχή. και περνούσαν οι εβδομάδες. Και ξανά τα ίδια. και ο Μάρτιος έγινε Απρίλιος και ο Απρίλιος Μάιος. Και μέρα νύχτα τα συμβούλια και οι εσοκομματικές διαβουλεύσεις, και ο Παναγιώτης, η Ζωή, ο Στρατούλης, ο Καμμένος και καμία άκρη να βγαίνει. Και έφτασαν οι πρώτες προθεσμίες και λεφτά δεν είχαμε. Και δεν πληρώσαμε. Ώσπου φτάσαμε στο απροχώρητο. Σε αυτό το οριακό σημείο όπου ακόμα και τότε σωζόταν η παρτίδα οριακά. Εκεί που ο Τσίπρας έχοντας καταλάβει ότι άλλος δρόμος δεν υπάρχει, ότι έπρεπε να καθαρίσει τους διάφορους διαβόλους και ανοίγοντας την πόρτα στην αντιπολίτευση να κυβερνήσει 20 χρόνια, εκεί αναγγέλει δημοψήφισμα και παγώνει κάθε νοήμονα νου. 

-ΝΑΙ ή ΟΧΙ΄;

-ΟΧΙ.

-Τι ΟΧΙ;

-Τι ΝΑΙ;

Ένα ερώτημα άσκοπο, ανυπόστατο, άκυρο ουσιαστικά αλλά άκρως επικίνδυνο. Ίσως ό,τι πιο απερίσκεπτο έκανε στην επτάμηνη θητεία του ο Τσίπρας. Πιο απερίσκεπτο και από τις δόσεις του ΔΝΤ που δεν πλήρωσε. Γιατί καλή(;) η ελληνική μαγκιά με τους έξω (είμαστε ακόμα σε ένα πλαίσιο ευρωπαικής προστασίας) αλλά η μαγκιά με τους μέσα μπορεί να οδηγήσει σε δρόμους που έχουμε ξαναζήσει και δε μας βγήκαν. Και αυτό όχι γιατί έθεσε ένα ερώτημα διχαστικό. Αλλά γιατί έθεσε ένα τέτοιο ερώτημα που δεν έιχε απάντηση. Έθεσε ένα ερώτημα για να βγει νικητής ο ίδιος και χαμένοι όλοι οι άλλοι. Και βγήκε νικητής. Δηλαδή είπε ψηφίστε όχι και ο κόσμος ψηφισε όχι. Ούτε αυτός ήξερε τι τους έλεγε, ούτε αυτοί ήξεραν τι ψηφιζαν. Μέτρησε τη δυναμή του, "μέτρησε και τα φράγκα του και πήγε στα Παρίσια". Έλα όμως που εκεί δεν την είχαν δει ακριβώς έτσι την ιστορία. Κάπως προσβλητική μάλλον είδαν αυτήν την αντιμετώπιση εκ μέρους μας, γιατί η αλήθεια είναι ότι οι έξω όλον αυτόν τον καιρό θεωρούν ότι βοηθούν και στηρίζουν. Αυξάνουν παρανόμως (;) τον ELA, παραβλέπουν μη καταβολές δόσεων και άλλα τέτοια πρωτοφανή. Εμείς όμως είμαστε οι κλασικοί χωριάτες που θα σου ανέβουμε και στο κρεβάτι. 

Και κλείνει οι τράπεζες. 

Και βάζει capital controls.

Και διαλύεται ο τουρισμός και ο εποχική επιχειρηματικότητα 

Και έρχονται τα γνωστά αποτελέσματα με κάρτες, συντάξεις, άλλα αντί άλλων.

Και έρχεται το καλό παιδί Τσακαλώτος.

Και φευγει και ο δρ. Τζεκυλ και o μίστερ Χάιντ.

Η διαπραγμάτευση όμως έπρεπε να συνεχιστεί γιατί τα λεφτά από παντού (από όλους τους φορείς και όλα τα ταμεία) είχαν τελειώσει. Ο Στουρνάρας δεν είχε άλλους άσσους στο μανίκι και το precious δημόσιο θα έμενε χωρίς μισθό! Στο αδιέξοδο λοιπόν ήρθε μια συμφωνία, ένα τρίτο μνημόνιο όπως λένε και οι αριστεροί, κακήν κακώς προς ψήφιση. Με αύξηση φορολογίας, με μειώσεις συντάξεων, με καταργήσεις παροχών, με διάλυση της επιχειματικότητας με με με. Και ω, του θαύματος υπερψηφίζεται με ρεκόρ μνημονιακών ψήφων! Στο μυαλό του Φλαμπουράρη όμως είχαμε απώλειες. Δεν ψήφισε η ομάδα Λαφαζάνη (και καλά έκανε, αυτά έλεγαν, άγνοια κινδύνου είχαν και έχουν), το ΚΚΕ (ούτε δικούς του νόμους δεν ψηφίζει) και οι ναζί (δεν ξέρουν να ψηφίζουν). Τι κι αν έλαβε 240+ ψήφους, τι κι αν διαβεβαίωνε η αντιπολίτευση ότι θα στηρίξει την κυβέρνηση, τι κι αν ο Θεοδωράκης έσκιζε τα ρούχα του για συμφωνία, ο κυρ Αλέκος είχε άλλη αποψη. Αυτός ο μέντορας του φρέντο, ο εργολάβος αριστερών συνειδήσεων (και αριστερών δημοσίων έργων, βεβαίως) αποφάσισε να σύρει τη χώρα στις πιο αχρείαστες εκλογές της ιστορίας της ζητώντας τι, μια δεύτερη ευκαιρία. 

Για να τελειωνουμε. Αυτά έγιναν τους τελευταίους επτά μήνες. Αυτά και μόνο. Κανείς δεν πλήρωσε με αξιοπρέπεια, κανείς δεν έφαγε με αξιοπρέπεια και τελικά αν αυτό ορίζουν ως αξιοπρέπεια δεν έχουν την παραμικρή ιδέα τι σημαίνει. Το χάος που προκλήθηκε δεν έχει ακόμα φανεί. Είναι νωρίς ακόμα. Ο λογαριασμός είναι πολύ μεγάλος και η τσέπη είναι πολυ άδεια (sic). Ο χειμώνας, όποιος και αν κυβερνάει, θα είναι ο δυσκολότερος και το ερχόμενο καλοκαίρι λογικά δε θα έρθει. Η ψήφος είναι κρίσιμη και κατά τη γνώμη μου επιβάλλεται να είναι δικομμάτικη. Μνημόνιο θα εφαρμόσουμε είτε με τον έναν είτε με τον άλλον. Όμως στο κάτω κάτω κάποιοι έχουν τελειώσει με τους πειραματισμούς και τους μαθητευόμενους μάγους.

Διαβάστε περισσότερα...

Δημοψήφισμα: Η τελευταία πράξη της 80χρονης αχρηστίας

Σε λίγες μέρες θα κληθούμε να αποφασίσουμε, καθώς φαίνεται, για το μέλλον της χώρας μας. Σε ένα κρισιμότατο δημοψήφισμα, ξεκάθαρο (όχι τόσο το ερώτημα όσο το διακύβευμα). Ναι ή όχι στην Ευρωπαική Ένωση. Απλό. Τα βάζεις κάτω, τα μετράς, αν δεν έχεις πειστεί ρωτάς, διαμορφώνεις άποψη, πας ψηφίζεις, κύριος. Αμ δε! Μαζί με σένα θα ψηφίσει και μια βασική κατηγορία Ελλήνων, ιδαίτερη, ανυπέρβλητη, ανίκητη. Ο Έλληνας 80χρονος.

Οι γεννημένοι Έλληνες και Ελληνίδες το 1935-45, εκεί στα 70-80 πλέον. Αυτοί οι ψευτουδραυλικοί και ηλεκτρολόγοι που σε στήνουν ανελέητα και εμφανίζονται μες στη βρώμα και στο τσίπουρο, που δεν κόβουν απόδειξη, που δε σηκώνουν τα τηλέφωνα, που τους βρίσκεις μόνο στα καφενεία να αναφέρονται επι παντός επιστητου, τους ταρίφες με τα πειραγμένα ταξίμετρα και την οδική αγωγή ζούγκλας και οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι της ταλαιπωρίας, της λούφας και της ρεμούλας, που κρατούν την τύχη σου στα χέρια τους με μια σφραγίδα που γλιστράει από το λάδι της τυρόπιτας. Αυτοί και οι γυναίκες τους. Η θρυλική ελληνίδα μάνα. Άξια της μοίρας της, αμόρφωτη, δαρμένη, αιώνια μαγειρισσα, άλουστη, άπλυτη, φαφούτα με ένα κερί και ένα σταυρό και μια διαλυμένη οικογένεια για την οποία ουδέποτε ανέλαβε κάποια ευθύνη για την κατάντια της, γεννημένη κομπάρσος της ζωής και της κοινωνίας.

Αυτοί λοιπόν οι Έλληνες, οι πιο άχρηστοι πολίτες της Ευρώπης δεν έχουν πετύχει τίποτα και δεν έχουν να καυχηθούν για τίποτα. Λάθος! Έχουν πετύχει εμφύλιο, χούντα, χρεοκοπία, αλλά όλα αυτά ωχριούν μπροστά στο μεγαλύτερό τους επίτευγμα, τους απογόνους τους. Αυτοί οι απόγονοι που βγήκαν από τα δημόσια ταλέντα και τις καντηλανάυτρες της ελιάς και της τρίχας. Ο σημερινός 35-45ρης, κηφήνας, χοντρός αλλά τουλάχιστον πλυμμένος μην τύχει και γαμήσει καμιά γκόμενα στη ζούλα πριν πάει να φιλήσει για καληνύχτα το γιόκα του που τον έχει κουρέψει μοικάνα. Αυτός ο άεργος επαναστάτης που έχει ανοίξει και κλείσει αντιστοίχως τρεις καφετέριες, τρία μπαρ και δυο σουβλατζίδικα γιατι δε φειδεται βέβαια επιχειρηματικότητας και φαντασίας, θα ψηφίσει μεθαύριο παίρνοντας για παρέα δυο τεράστα γυαλιά ηλίου με βαμμένα νύχια αστεράκια και στρινγκ (για να καυλώσουμε και κανεναν φραγκάτο και βγούμε από τη μιζέρια με ψηλά το κεφάλι) και ύστερα θα χυθούν σε ένα καφέ για 4-5 ώρες να ξεκουραστούν από το καθήκον.

Ναι το ξέρω, υπάρχουν κι άλλοι. Υπάρχουν επιχειρηματίες αυτοδημιούργητοι που πέρασαν δύσκολα παλεύοντας μόνοι τους και πέτυχαν. Που μορφώθηκαν γιατί το ήθελαν, όχι γιατί ήταν πλούσιοι. και άλλοι που έγιναν στελέχη σοβαρά, που δούλευαν 15 ώρες τη μέρα για να είναι κυρίαρχοι του μέλλοντός τους. Και παντρεύτηκαν γυναίκες άξιες, καλοβαλμένες, ταξιδεμένες, με χιούμορ τσουχτερό, που μπαίνουν στην κουζίνα και σου φεύγει μαγκιά, αλλά το μαλλί εκεί. Κομμωτηρίου. Που ανοίγουν φύλλο με δαχτυλίδι, που είναι πάνω από το τηγάνι και δεν πιτσιλιούνται γιατί τους ενδιαφέρει να πάνε στο σαλόνι χωρίς λαδιά. Που δεν τις κοροιδεύεις εύκολα. και αυτές μεγάλωσαν παιδιά. Χωρίς Φιλιππινέζες. και τα ώθησαν στο πανεπιστήμιο, όχι στο εύκολο χρήμα. τα ώθησαν στον κόπο.

Ε, πόσοι είναι αυτοί; Πόσους ξέρεις; Δύο, πέντε, δέκα; Πόσους ξέρεις από τις άλλες κατσαρίδες που θα ψηφίσουν ΟΧΙ στη δουλειά, ΟΧΙ στην προσπάθεια, ΟΧΙ στον κόπο και ΝΑΙ σε τίποτα;

Διαβάστε περισσότερα...

Οι 50 ημερες του γκρι

Η δημιουργική παρελθοντολογία σε γενικές γραμμές ωφελεί. Διδάσκει, προφυλάσσει από την επανάληψη λαθών, χωρίς να πρέπει να γίνεις το ποντίκι με το ρεύμα δυο χιλιάδες φορές για να μάθεις το μάθημά σου, αποκομίζοντας καμμένες τρίχες και όρθια μαλλιά. Ας είναι όρθιοι μόνο οι γιακάδες. Η διαρκής επανάληψή της παρόλα αυτά αναλώνει και αποτρέπει από την ανάληψη των απαιτούμενων αποφάσεων που αφορούν το μέλλον. Τι νόημα άραγε θα είχε ακόμη μια κριτική στο αδυσώπητο πασοκ του ´81, το ατελείωτο φαγοπότι του Σημίτη, τους λουκουμάδες του χαρισματικού ομιλητή αλλα και χαρισματικού αδιάφορου Καραμανλή ή το θίασο της Νέας Γης του πρωτότοκου του πρωτομάστορα; Κανένα. Η ιστορία κατέγραψε γεγονότα, απέδωσε ευθύνες και προχωρά (sic). Στην χιλιοείπωμενη καμμένη γη κάποιος επιτέλους πρέπει να σπείρει κάτι πέραν των βραχυπρόθεσμων, πέραν της τομάτας ή της πιπεριάς. Κάποιος πρέπει να φυτέψει ελιές και πορτοκάλια, λεμόνια και σύκα. 

Δυο μήνες μετά τις εκλογές και αν υπάρχει κάποιος που αναρωτιέται ακόμα αν οι νέοι μας γεωργοί είναι αυτοί που τελικά θα πράξουν το αυτονόητο, προφανώς και κοροιδεύει τον εαυτό του. Ξέρεις για να φυτέψεις ένα δέντρο πρέπει να ανοίξεις μεγάλη τρύπα, να κουραστείς και, ο καρπός του αργεί, αλλά όταν μυρίσεις το πρώτο σου λεμόνι ξεκινάς μια σχέση ζωής, ενα αιώνιο δέσιμο που σου παρέχει ασφάλεια, προστασία και ικανοποίηση. Και όρεξη να σκάψεις για μια ακόμη λεμονιά. 

Με αποφάσεις σπασμοδικές, με νομοσχέδια δεκαπενταμελούς, χαμένοι σε μια εξουσία που επίμονα ζήτησαν αλλά ποτέ δε θέλησαν. Σαν τον καυγά στη διασταύρωση που πάνω στα νεύρα σου λες "βγες έξω ρε" χωρίς να υπολογίσεις την πιθανότητα ότι ο άλλος μπορεί και να βγει. Μια κυβερνητική ασυνεννοησία, ενα αλλαλούμ εντυπώσεων, ένας άτυπος διαγωνισμός για τον καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο παίκτη. Ενας Υπ.Οικ. με μονο σκοπό να χτίσει το προφίλ του για τη μετά Υπ.Οικ. εποχή (ίσως να πιστεύει ότι έρχεται σύντομα), μια πρόεδρος ως Τζέκυλ και Χάιντ να παίζει πότε το βουλευτή, πότε το δικαστή, ποτε με τις κουκλες, καταβεβλημένη απο μια μόνιμη διαταραχή, ένας πρωθυπουργός ανίδεος, αριστούχος μαθητής της μεγάλης του γένους σχολής της πρέφας (του Αλέκου) και μερικοί ακόμη υπουργεύοντες πρωθυπουργοί άξιοι μόνο να καρπώνονται τα αγαθά των άλλων καταρρίπτοντας το σοφό πλην όμως άχρηστο "κόποις κτώνται". Μέσα λοιπόν σε αυτό το θλιβερό σκηνικό καλούμαστε εμείς, ο λαός πλούσιοι, φτωχοί, να πληρώνουμε φόρους, να αποπληρώνουμε δάνεια, να επενδύουμε αποταμιεύσεις, να στηρίζουμε την οικογένειά μας, και το μόνο που καταφέρνουμε είναι να μην κοιμόμαστε τα βράδια γιατί ακόμα και τα βράδια οι τοίχοι έχουν αυτιά και οι κυβερνώντες μεγάλα στόματα. Στόματα που τρέφουν(sic) με ευλάβεια νεανικά μυαλά στα κάγκελα, της βουλής, μυαλά διεφθαρμένα απο το πρώτο δευτερόλεπτο της ύπαρξής τους από γονίδια αμιγώς νεοελληνικά, αμιγώς παλαιοβολεμένα που επιδιώκουν, όχι την αποσταθεροποίηση, αλλά την αέναη σταθερότητα. 

Δυστυχώς για τους πολλούς ευτυχώς για τους λίγους η κατάληξη αυτής της ιστορίας δεν εχει και πολλές εναλλακτικές, είναι μόνο οι γνωστές. Εντός ή εκτός και χωρίς επί τα αυτά. Χωρίς πολλά πολλά ή χωρίς απολύτως τίποτα. Χωρίς απολύτως τίποτα αλλά με σηκωμένους γιακάδες, πέντε τομάτες, μισή πιπεριά καθόλου λεμόνια αλλα με μια μόνιμη θέση στη γωνία ενός καφενείου να εξαπολούμε κατηγορώ "τω αγνώστω θεώ" και στη δόλια μάνα μας.

Διαβάστε περισσότερα...

ΕΚΛΟΓΕΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2015 - ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ

Αν και βιώνουμε μια πολιτική γελοιότητα, δυστυχώς αυτή μας αναλογεί και αυτή θα υποστούμε από εδω και στο εξής.

Το να ασχολείται μια χώρα με το αν κάνει κόμμα ο Παπανδρέου ή με το αν ένας δημοσιογράφος θέλει να τα αλλάξει όλα με το σακίδιο του Σπορτ Μπίλλυ, με το αν ένα συνοθύλευμα ψευτών γαλάζιων, ροζ, πορτοκαλί, κόκκινων υπόσχεται λαγούς με ή χωρίς πετραχήλια, ή με το αν οι πράσινοι αρχιαπατεώνες θα είναι οι εγγυητές της σταθερότητας είναι από μόνο του κατάντια. Ποιος μας εφτασε ώς εδώ; Τι ποιος; Μόνοι μας φτάσαμε.

Παρόλα αυτά και επειδή δεν έχουμε και με πολλά να ασχοληθούμε ας ρίξουμε μια ματιά σε αυτά που θα διαδραματιστούν στις δεκαπέντε ημέρες που απομένουν για τις εκλογές.

Αν και η προεκλογική περίοδος ουσιαστικά δε σταμάτησε ποτέ μετά τις εκλογές του 2012, τουλάχιστον τώρα εντείνεται και γίνεται ελάχιστα πιο συγκεκριμένη και ακόμα λιγότερο ουσιαστική. Η ΝΔ έχει ξεχάσει ότι συγκυβερνά με τους χειρότερους πολιτικούς και πολίτες της χώρας. Ο Συριζα από την άλλη το θυμάται αλλά πολύ εύκολα και αυτός μπορεί να το ξεχάσει αν του παρουσιαστεί η ευκαιρία. Ο Σαμαράς παλεύει να μας αποδείξει ότι άλλος δρόμος δεν υπήρχει και ο Τσίπρας ότι χειρότερα δε γίνεται. Γίνεται, αν για παράδειγμα ξανακυβερνούσε ο Παπανδρέου ή ξανακάνει το διακοσμητικό στοιχείο κάποιος Παπαδήμος. Οι δυο βασικοί μονομάχοι παλευουν για το +50. Τι θα γίνει όμως στη μία και τι στην άλλη περιπτωση;

Στην περίπτωση που βγει πρώτη η ΝΔ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Συγκυβέρνηση με ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Παπανδρέου και όποιον άλλον θέλει ο θεός. Πασοκικά υπουργεία, ο Βενιζέλος αντίπρόεδρος, υπουργός, ρυθμιστής, γενικότερα πανταχού παρόν, ο Θεοδωράκης καμιά Παιδεία, Πολιτισμό και άλλα ανέκδοτα, ίδια βασική πολιτική στο δρόμο της ανάπτυξης που ακούμε και δε βλέπουμε. Κάποιες φοροελαφρύνσεις, αλλά το ξύλο θα το φάμε λίγο ακόμα.

Στην περίπτωση που βγει πρώτος ο Συριζα πιστεύω πως θα πάμε σε επαναληπτικές εκλογές γιατι το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου και το Ποτάμι θα περιμένουν και δεύτερο γύρο προκειμένου να συγκυβερνήσουν με ΝΔ και όχι με Συριζα. Δε βλέπω τους ΑΝΕΛ στη Βουλή που ελπίζει ο Τσίπρας ούτε και άλλες συνεργασίες στην πρώτη αναμέτρηση. Έτσι πιστεύω θα οδηγηθούμε σε δευτερη αναμέτρηση με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να κατεβαίνουν μαζί με σκοπό να πάρουν την πρωτιά. Αν γίνει αυτό τα πράγματα είναι απλά. Αν δε γίνει, το Ποτάμι θα πάει με το Σύριζα και θα συνθέσουν ένα κυβερνητικό καρναβάλι αντάξιο των προσδοκιών μας το οποίο θα κρατήσει με βία ένα χρόνο. Η περίπτωση του να βγει ο Συριζα με μεγάλη διαφορά (+5) είναι υπαρκτή αλλά αποκλείω την αυτοδυναμία οπότε πάλι θα πάμε σε δεύτερο γύρο.

Για τους μικρούς και εκεί δεν έχουμε πολλά να πούμε. Χρυσή Αυγή πεσμένη στο 4-5, ΑΝΕΛ εκτός Βουλής, Παπανδρέου μέσα-έξω οριακά, αλλά μάλλον μέσα(!!!), ΚΚΕ ανεβασμένο 5-6, ΛΑΟΣ πουθενά, ΔΗΜΑΡ επίσης εκτός αν σε ενδεχόμενο δεύτερο γύρο κάποιοι μικροί που προβλέψουν τη διάλυσή τους προσχωρήσουν σε κάποιο μεγάλο ψηφοδέλτιο για κοινή κάθοδο.

Αυτά πάνω κάτω προς το παρόν σε μια πρώτη πρώιμη εκτίμηση της κατάστασης. Θα ακολουθήσουν κι άλλες.

Διαβάστε περισσότερα...

ΑΡΘΡΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ Chris CA: "To Greturn και η Μεγάλη Ιδέα του 2014"

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχουμε γίνει μάρτυρες πάμπολλων διαφορετικών απόψεων, τόσο εγχώριων όσο και διεθνών, με θέμα την δεινή οικονομική θέση που βρίσκεται η χώρα. Άλλες απόψεις είχαν υπόβαθρο την γνώση και τον ορθολογισμό, και άλλες την ιδεοληψία και τον συναισθηματισμό, με τις τελευταίες να είναι περισσότερο ευκολοχώνευτες από την πλατιά μάζα αφού δεν απαιτούν την ύπαρξη της παραμικρής σταγόνας γνώσης από τον ωκεανό πληροφοριών στον οποίο κολυμπάμε. 

Παρά την ροπή προς τον ορθολογισμό του υποφαινόμενου, αυτό το άρθρο αναγνωρίζει την ανάγκη για ένα πάντρεμα μεταξύ λογικών και συναισθηματικών κριτηρίων ως πυξίδα για το μέλλον των οικονομικοπολιτικών αποφάσεων από εδώ και πέρα. Ζούμε σε μια κοινωνία που η ιδεοληψία είναι πανίσχυρη με τα περισσότερα συνθήματα, απόψεις και διλήμματα να προέρχονται από προηγούμενος αιώνες ή δεκαετίες και ουδεμία σχέση να έχουν με το σημερινό παγκόσμιο status quo. Επειδή όμως όλα τα ωραία έχουν ένα τέλος, η ίδια κοινωνία φαίνεται να εισέρχεται απότομα στην σφαίρα του ορθολογισμού με την παγκόσμια σκηνή να (μας) αλαλάζει με κάθε τρόπο: Ladies and Gents, welcome to the real world. 

Μία από τις πιο θανατηφόρες και επικίνδυνες λέξεις που έχουν ακουστεί στην νεώτερη ιστορία της Ελλάδας είναι το Grexit. Εμπνευστές του ήταν δύο οικονομολόγοι της Citigroup, o Willem Buiter και ο Ebrahim Rahbari, οι οποίοι έδιναν περίπου 90% στην πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας από το κοινό ισχυρό νόμισμα. Ευτυχώς για εμάς, εάν στη Citi ήταν τόσο καλοί στις προβλέψεις μπορεί να είχαν αποφύγει την ντροπιαστική κρατικοποίηση του 2008 από το αμερικανικό δημόσιο. Δυστυχώς για εμάς, πολλοί εγχώριοι οικονομολόγοι και πολιτικοί ταλιμπάν ασπάστηκαν την άποψη με ανυπολόγιστη ζημιά στο τομέα του εμπορίου. Τολμώ να πω ότι αν είχε επιβεβαιωθεί η προφητεία της Citi, οι συνέπειες και οι πληγές για την Ελλάδα θα ήταν τόσο μεγάλες ώστε η χώρα θα χρειάζονταν δεκαετίες για να συνέλθει, αν ποτέ τα κατάφερνε. Σε γενικές γραμμές πάντως, ήταν μια αίολη μη ρεαλιστική θεωρία για ένα απλό λόγο: Δεν ήταν προς το συμφέρον κανενός εντός της Ευρωζώνης.

Αυτό δεν σημαίνει όμως ούτε ότι παίζεις με τα σπίρτα στην πυριτιδαποθήκη, ούτε ότι χαϊδεύεις χειροβομβίδες και χαμογελάς όπως πρότειναν νεόκοποι πολιτικοί αστέρες. Μια ματιά στις επιπτώσεις της κυπριακής οικονομίας περίπου ένα χρόνο μετά το μπαμ θα σας πείσει για την ορθότητα των συναισθηματικών τσαμπουκάδων σε περιόδους κρίσης. Κάποιος εύλογα θα αναρωτηθεί πώς είναι δυνατόν μια οικονομικοπολιτική εξέλιξη να μην είναι προς το συμφέρον κανενός αφού σχεδόν τα πάντα στη ζωή είναι zero sum games (παιχνίδια με μηδενικό αποτέλεσμα). Πιθανώς, κερδισμένοι από μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν μονάχα τρίτοι ισχυροί πόλοι όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία, όπου τα εθνικά τους νομίσματα θα ανακτούσαν μέρος της χαμένης τους αίγλης και ισχύς. Όσο για το πολυθρύλητο εγχώριο ‘λόμπι της δραχμής’, πιστεύω ότι αν χυθεί ένα καζάνι με υδροφθορικό οξύ σε ένα γεμάτο δωμάτιο με κόσμο, τότε απλά πεθαίνουν όλοι, ακόμα και αυτοί που νομίζουν ότι διαθέτουν την κατάλληλη στολή προστασίας. 

Κανένας Έλληνας πολιτικός δεν θα αποφασίσει ποτέ το άλμα στο κενό, αφού το κίνητρο της αυτοσυντήρησης είναι πάντα το πιο ισχυρό, ούτε κάποιοι ξένοι εκλεγμένοι θα αποφασίσουν να φιτιλιάσουν την ευρωπαϊκή ευμάρεια με ένα ηχηρό ‘Gret out of here’.

Ως απάντηση στα παραπάνω αρνητικά σενάρια ήρθε το Grecovery του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά ως λάβαρο για την απαρχή θετικής ψυχολογίας και σκέψης γύρω από την Ελλάδα. Το μότο είναι στη σωστή κατεύθυνση μαζί με το Greek success story σε επίπεδο PR και τουρισμού, αρκεί να συνοδεύονταν και με τα ανάλογα πρακτικά απτά αποτελέσματα. Το να πηγαίνει Έλληνας πρωθυπουργός στην Κίνα και να μιλάει για ελληνικό success story, είναι σαν να πηγαίνουν έλληνες ποδοσφαιρικοί παράγοντες στη Βρετανία για να μιλήσουν για το εύ αγωνίζεσθαι. Ανέκδοτο, δηλαδή.

Η σημερινή πολιτική ηγεσία της χώρας έχει έντονα σημάδια πατριωτισμού αλλά και ορθολογισμού, κάτι που έλειψε τόσο από την διακυβέρνηση επί Κ. Καραμανλή όσο και από αυτή επί Γ. Παπανδρέου. Ένα μείγμα (δεξιάς) ιδεοληψίας και (οικονομικού) πραγματισμού. Τα προηγούμενα χρόνια, το τρίπτυχο κρατισμός – νιρβάνα - ανομία οδηγούσε τους πεφωτισμένους ηγέτες του τόπου με την ίδια ζέση που οδηγεί και τους περισσότερους ηγέτες της σημερινής αντιπολίτευσης. Για να μην περάσει το νόημα ότι αυτό το άρθρο πλέκει το εγκώμιο της τωρινής πολιτικής ηγεσίας ως γνήσιο εκπρόσωπο της Realpolitik, απλά θα υπενθυμίσω τους καθαρά συναισθηματικούς χειρισμούς του Α. Σαμαρά επί πρωθυπουργίας Κ. Μητσοτάκη που οδηγούν στη διαφαινόμενη πολιτική ήττα από τα Σκόπια για το θέμα της ονομασίας. Όπως είχε πει και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ‘δεν υπάρχουν εθνικά δίκαια. Υπάρχουν μόνο εθνικά συμφέροντα’.

Τις τελευταίες εβδομάδες διαρρέεται στον Τύπο, ότι επίκειται τους επόμενους μήνες, η επιστροφή του ελληνικού κράτους στo παλκοσένικο των χρηματαγορών, κάτι που έστω και αν γίνει αρχικά για λόγους εντυπωσιασμού θα σημάνει σταδιακά το τέλος της εποχής των μνημονίων και την μερική αποδέσμευση από την κηδεμονία της τρόικας. Το Greturn όμως στις αγορές δεν θα σημαίνει τίποτα περισσότερο παρά ένα νέο κύκλο ακριβού δανεισμού αν δεν συνοδευτεί με φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις με αιχμές του δόρατος τις ιδιωτικοποιήσεις και την προσήλωση στην εισαγωγή τεχνολογίας σε όλους τους τομείς. Μετά από δεκαετίες έντονου κρατικού παρεμβατισμού και κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας, ήρθε η ώρα για την απαρχή της επιστροφής της χώρας στην παγκόσμια ελίτ μέσω ενός νέου μοντέλου. Ο καπιταλισμός εφαρμόζεται επιτυχημένα σε χώρες όπως η Κίνα, οι ΗΠΑ, η Νορβηγία και η Γερμανία, έστω και με διαφορετική μορφή. Αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι ένας Χάρτης για την δημιουργία ενός ‘Ελληνικού καπιταλισμού’ με τις συνθήκες να είναι πιο ώριμες από ποτέ. 

Ως ποδοσφαιρόφιλος, αισθάνομαι ότι βρισκόμαστε οικονομικά στο σημείο ζερό, μηδέν, στο σημείο καμπής που βρεθήκαμε μετά την ήττα από την Φιλανδία με 5-1 τον Σεπτέμβριο του 2001. Με ένα καλό διαφορετικό σχέδιο και με στιβαρή ηγεσία, η ομάδα πέτυχε το απόλυτο comeback και μόλις 3 χρόνια αργότερα αναρριχήθηκε στην κορυφή της Ευρώπης. Η Νορβηγία μέσα σε λίγες δεκαετίες μετατράπηκε από χώρα ψαράδων, στην χώρα με το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο παγκοσμίως. Impossible is nothing. 

Ο μακροπρόθεσμος στόχος δεν πρέπει να είναι απλά να απαλλαγούμε από τον δανεισμό των Γερμανών ή οποιουδήποτε άλλου. Η ελληνική Μεγάλη Ιδέα του 2014 θα πρέπει να είναι να φτάσουμε στο σημείο να δανείζουμε εμείς τους Γερμανούς. Χρειάζεται ορθολογισμό αλλά και θετικά συναισθήματα. Χρειάζεται κόπο και προσήλωση. Χρειάζεται τεχνογνωσία και ελευθερία. Θα γίνει. Σε κάποιους θα ακουστούν ουτοπικά όλα αυτά, αλλά ‘αν κοιτάς τα αστέρια θα φτάσεις το ταβάνι σου. Αν κοιτάς το ταβάνι, μάλλον θα μείνεις στο πάτωμα’.

Chris CA

Διαβάστε περισσότερα...

Η πολιτική πράξη πίσω από την ΕΡΤ

Δε θα αναφερθώ αυτές τις κρίσιμες στιγμές στο κατά πόσον έπρεπε να κλείσει η ΕΡΤ, αν πρέπει να ξανανοίξει με λιγότερο προσωπικό και στα υπόλοιπα ερωτήματα της ημέρας τα οποία αφορούν κυρίως τους εργαζομένους και έπειτα το κοινό. Αυτό το οποίο θα προσπαθήσω να κάνω είναι να καταθέσω τους προβληματισμούς μου όσον αφορά το χειρισμό του θέματος και να προσπαθήσω αρκετά όψιμα να αποκρυπτογραφίσω τη συνέχεια.

Ας λάβουμε κάποιες παραμέτρους ως δεδομένα.

1. Είτε διαφωνούμε με το κλείσιμο της ΕΡΤ είτε συμφωνούμε, όλοι εντασσόμαστε στην άποψη ότι ο χειρισμός ήταν άκομψος και βίαιος. 

2. Λαμβάνουμε επίσης ως δεδομένο ότι η κυβέρνηση γνωρίζει τις συνέπειες που μπορεί να οδηγήσουν σε εκλογές, είτε από τη διαφωνία των εταίρων, είτε από τις παρατεταμένες απεργιακές κινητοποιήσεις και τη γιγάντωση του φαινομένου τούτου.

3. Επίσης θεωρούμε δεδομένο ότι η κυβέρνηση γνωρίζει πως η ΕΡΤ είναι ένας οργανισμός με πολύ πολύ βαθιά τα στοιχεία της Ελλάδας του ρουσφετιού, του παλαιού δημόσιου τομέα, του Πασοκικού κράτους του 80 και 90. Άρα ότι τα βάζει με έναν πολύ ισχυρό πυρήνα της κοινωνίας.

4. Και το τελευταίο δεδομένο είναι ότι τα βάζει με δημοσιογράφους. Δηλαδή ουσιαστικά τα βάζει με όλα τα ΜΜΕ. Κάτι πολύ δύσκολο και ίσως πρωτοφανές.

Το ερώτημα λοιπόν που προκύπτει είναι το γιατί. Γιατί έγινε έτσι. Χωρίς συνεννόηση, νύχτα, χωρίς προειδοποίηση.

Τα σενάρια που προκύπτουν είναι τα εξής.

Το πρώτο να πάμε σε εκλογές από ασυμφωνία εταίρων. Προφανώς και έχει εξεταστεί. Αν όντως συμβεί αυτό περιμένω κάποιο άσσο στο μανίκι τους ώστε να επιτύχουν επανεκλογή. Θεωρώ δεδομένο ότι η κυβέρνηση Σαμαρά διαφέρει από αυτή του Καραμανλή που ήθελε για διάφορους λόγους να παραδώσει και το έκανε ξεκάθαρα. Εδώ για πολλούς διαφορετικούς λόγους η κυβέρνηση δε θέλει κάτι τέτοιο. Αφενός μεν γιατί σε δημοσιονομικά νούμερα τα πηγαίνει καλά. Κάτι αχνοφαίνεται, όχι απαραίτητα με γυμνό μάτι. Αφετέρου δε γιατί τα συμφέροντα πίσω από τις εξελίξεις  δεν έχουν βρει τον αντικαταστάτη του Σαμαρά. Όπως στην περίπτωση Καραμανλή - Παπανδρέου ή Παπανδρέου - Σαμαρά. Τώρα τα πράγματα δεν είναι ξεκάθαρα, οπότε υποστηρίζω πως μια κίνηση υψηλού ρίσκου δεν είναι επιλογή της κυβέρνησης γιατί απλούστατα δεν της δίνουν αυτήν την επιλογή.

Το δεύτερο σενάριο να πάμε σε εκλογές ύστερα από απαίτηση του αναβράζοντος λαού κάτι το οποίο μπορεί να επιτευχθεί με ακραίες απεργιακές κινητοποιήσεις, επεισόδια κτλ. και αυτό θα έχει εξεταστεί. Όχι με τη βεβαιότητα του πρώτου σεναρίου αλλά λαμβάνοντας υπόψη αντίστοιχες αντιδράσεις επί Παπανδρέου και Παπαδήμου. Αυτό το σενάριο λογικά θα μας ξαναφέρει την ίδια κυβέρνηση συνεργασίας. Εφόσον δε θα έχει διασπαστεί για ένα θέμα μείζονος κοινωνικής σημασίας δε θα διασπαστεί για τίποτα.

Το τρίτο και πλέον πιθανό σενάριο, και σε αυτό στο οποίο η κυβέρνηση δίνει τις μεγαλύτερες πιθανότητες είναι να μην ανοίξει μύτη. Ε, καλά, τραγούδια στο προαύλιο της ΕΡΤ θα παίξουν, θα κλείσει και η Μεσογείων καμιά δεκαριά φορές αλλά από εκεί και πέρα τίποτε σοβαρότερο. Μια υπόθεση η οποία θα ξεθυμάνει όπως τόσες άλλες, ιδιαίτερα όταν ο κόσμος κάπου καταλάβει ότι δεν πολυέβλεπε ΕΡΤ, ότι δεν την πληρώνει πλέον μέσω ΔΕΗ και χίλια δυο άλλα που θα καλμάρουν το κοινό αίσθημα για επανάσταση, κοινωνική δικαιοσύνη, ελευθερία και άλλα τέτοια κλισέ που εμφανίζονται κάθε δεύτερη παρασκευή του μήνα.

Άρα λοιπόν κάνοντας μια σύνοψη καταλαβαίνουμε πως το τεστ δεν καλείται να το περάσει η κυβέρνηση αλλά ο λαός. Ο λαός για το πώς θα αντιδράσει. Αν όντως δεν αντιδράσει σθεναρά, τότε η κυβέρνηση θα ξέρει από πρώτο χέρι ότι αφού νίκησε αυτήν την ιδιάζουσα μερίδα Ελλήνων, θα μπορεί να φέρει οποιαδήποτε άλλη μεταρρύθμιση ανενόχλητη, χωρίς να υποστηρίζω ότι είναι απαραίτητα καλό ή κακό. Είναι λιγότερο μια κίνηση όλα ή τίποτα και περισσότερο όλα ή απλώς τα ίδια. 

Σε μια δυο μέρες θα ξέρουμε αν θα απορρίψουμε το πρώτο σενάριο διάσπασης της κυβέρνησης, σε περισσότερο χρόνο θα γνωρίζουμε την αντίδραση της κοινωνίας. Σε κάθε περίπτωση πάντως η κίνηση όπως έγινε τροφοδοτεί τη σκέψη να εφευρίσκει σενάρια, συνομωσιολογικά σχέδια και χίλιες δυο άλλες ιστορίες ώστε να μας κρατά σε εγρήγορση.

Διαβάστε περισσότερα...

Έλληνα αποφάσισε τι θες γιατί μας τα 'πρηξες.

Τα τελευταία γεγονότα της Κύπρου ξεμπρόστιασαν τον Έλληνα για ακόμα μια φορά. Τον Έλληνα, όχι τον Κύπριο. Αφού το λύσαμε, πάμε να δούμε πώς ο Έλληνας έγινε ακόμα μια φορά ρεζίλι, αποδεικνύοντας περίτρανα πόσο απαίδευτος και αμόρφωτος είναι. 

Μέχρι πριν από δυο εβδομάδες όποιον και αν ρωτούσες, και ύστερα από την πλύση εγκεφάλου των αντιμνημονιακών δημοσιογράφων της πλάκας, θα σου έλεγε πως δεν είναι σωστό και δεν πρέπει ένα κράτος να δανείζεται για να σώσει τις τράπεζες. Πως δεν πρέπει ο λαός να πληρώνει τα λάθη των δισεκατομμυριούχων τραπεζιτών, πως είναι ανεπίτρεπτο να επιβαρυνόμαστε όλοι τις ζημίες των τραπεζών που επένδυσαν με ρίσκο ή δάνεισαν αλόγιστα. Και εκεί με βρίσκεις σύμφωνο. Βέβαια δεν πρέπει να επωμιζόμαστε εν συνόλω τις οικονομικές πολιτικές του κάθε ιδιωτικού χρηματοπιστωτικού ιδρύματος ωσάν να είμαστε μέλη του ΔΣ. Πόσο μάλλον να μας αναγκάζουν να το κάνουμε φέρνοντας νομοσχέδια νύχτα και με το δάχτυλο στη σκανδάλη, εκβιάζοντάς μας ανοιχτά και απερίφραστα. 

Πρόσεξε, είναι μονόδρομος αν συμφωνείς μέχρι εδώ να πρέπει να συμφωνήσεις και στη συνέχεια.

Να λοιπόν που οι προσευχές σου εισακούσθησαν και ένα κράτος δε δανείστηκε για να σώσει τις τράπεζές του. Δε δανείστηκε για να επιβαρύνει το λαό του με δάνεια υπέρ των δισεκατομμυριούχων τραπεζιτών. Φαντάζομαι είσαι ευχαριστημένος. Δεν μπορεί να μην είσαι. Κουρεύτηκαν καταθέσεις. Ε, τι περίμενες; Πού να ξέρεις τι περίμενες. Δε σου είπαν οι δημοσιογράφοι σου τι να περιμένεις. Μήπως περίμενες ότι με κάποιο μυστηριώδη τρόπο οι τράπεζες χρεωκοπούν αλλά δεν κουρεύεται καμία κατάθεση; Μήπως ότι υπάρχει ένας κρυφός μηχανισμός που καλύπτει το ρίσκο που πήρες καταθέτοντας τα λεφτά σου σε μια τράπεζα; Και να το πίστευες, δεν υπάρχει. Το ότι κουρεύτηκαν οι καταθέσεις έστω και 40-60% και δε χάθηκαν ολόκληρες ναι, αυτό είναι θαύμα.

Τώρα λοιπόν έρχεται ο Ντάισελμπλουμ και σου λέει ότι το κούρεμα θα εφαρμόζεται όπου χρειάζεται. Γιατί αντιδράς; Πόσο καιρό το ζητάς; Πόσο καιρό σε έπεισαν να το ζητάς; Πάρ' το τώρα. Μάθε με το βίαιο τρόπο πως όταν καταθέτεις  αυτομάτως δανείζεις. Και δανείζοντας με επιτόκιο παίρνεις το ρίσκο σου. Δε στο μάθανε ούτε αυτό όταν έπαιζες τάβλι στο Πολυτεχνείο ή όταν καιγόσουν πιο πολύ για τις φοιτητικές εκλογές παρά από το να περάσεις με την πρώτη  principles of finance; Στις πορείες που καυχιέσαι πως πας, μιλάτε μόνο για το κακό κεφάλαιο; Ε, το κακό κεφάλαιο χρεωκοπεί. Ούτε αυτό σου αρέσει;

Έρχεται λοιπόν και στην Ελλάδα το κούρεμα. Το νέο μέτρο θα είναι αυτό. Αποφάσισε λοιπόν όσο είναι καιρός τι θέλεις. Ζύγισέ τα, φέρ 'τα από δω φέρ 'τα από κει και πάρε μια απόφαση. Σύντομα Έλληνα. Αποφάσισε γιατί μας τα 'πρηξες.

Διαβάστε περισσότερα...

Δώσε μου ένα λόγο, είναι επείγον!

Η χρονιά που μόλις μπήκε, χωρίς αμφιβολία θα είναι η δυσκολότερη που έχουμε αντιμετωπίσει μέχρι τώρα. Φόροι μαζεμένοι, μισθοί μειωμένοι, συντάξεις σχεδόν ανύπαρκτες. Το κράτος παλεύει με τον κακό δαίμονα του χρέους και των δημοσιονομικών, εμείς παλεύουμε με το κράτος γιατί δε βγαίνουν τα δικά μας "δημοσιονομικά", ένα παρατεταμένο αλαλούμ το οποίο καλούμαστε να ξεπεράσουμε.

Η κυβέρνηση δείχνει μια προσπάθεια να φέρει βόλτα την κατάσταση, δείχνοντας ή τουλάχιστον θέλοντας να δείξει ένα σκληρό πρόσωπο το οποίο δεν ανέχεται πολιτικές του παρελθόντος και δεν αναλώνεται σε ανούσιες διαπραγματεύσεις , επιστρατεύοντας συνδικαλιστές, αντιμετωπίζοντας βίαια την τρομοκρατία, ικανοποιώντας το κοινό αίσθημα των αδικημένων των προηγούμενων ετών που απήυδησαν από το συνδικαλισμό και την νοοτροπία των κρατικών φορέων. Σε μεγάλο βαθμό το πετυχαίνει. Υπάρχει αν μη τη άλλο διάθεση για δουλειά. Οι δημοσκοπήσεις επιβραβεύουν εφήμερα την πολιτική αυτή, διατηρώντας τη Νέα Δημοκρατία πρώτη έστω κι αν αυτό μπορεί να συνεπάγεται νέα εισροή ψηφοφόρων από άλλες παρατάξεις και όχι τόσο τη διατήρηση της υπάρχουσας δύναμής της. Όμως αυτή η πολιτική που εφαρμόζεται είναι ο εύκολος δρόμος. Ο ανέξοδος δρόμος της ψηφοθηρίας των αγανακτισμένων, των ακραίων.

Η δύσκολη δουλειά είναι άλλη.

Η φορολογία ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Το πρωτογενές πλεόνασμα για το οποίο θα καυχηθούν στο τέλος του '13 θα είναι πλασματικό. Δεν υπάρχει αποδεκτό πρωτογενές πλεόνασμα με έκτακτους φόρους ή ακόμα με εξόφληση συσορευμένων  φόρων των τριών ετών (όπως τα ΕΤΑΚ κτλ). Αυτά είναι κόλπα Σημιτικά για κουτούς. Και ναι μεν ο Έλληνας ήταν χρόνια κουτός και βολεμένος αλλά τώρα δεν είναι βολεμένος. Και αυτό τον βάζει σε σκέψεις. Σε τέτοιες σκέψεις που θα ξεπεράσει την κουταμάρα του.

Οι τιμές παραμένουν υψηλές. Είμαστε η μόνη χώρα στην οποία δε λειτουργεί ο νόμος προσφοράς και ζήτησης. Δηλαδή τείνουμε να καταργήσουμε θεμελιώδεις νόμους εμείς εδώ. Δε υπάρχει ζητούμενη ποσότητα πετρελαίου και όμως η τιμή του είναι στα ύψη. Δε αγοράζει κανείς ρούχα κι όμως μπαίνεις στις μπουτίκ και βλέπεις τις ίδιες τιμές. Και μάλιστα τιμές υψηλότερες από την Ευρώπη. Και δεν έχει σταματημό. Κινητά, ηλεκτρονικά, ηλεκτρικά είδη. Τα πάντα ψηλά. Οι ηλεκτρολόγοι παίρνουν τα ίδια λεφτά, οι γιατροί τα ίδια, τα σούπερ μάρκετ ανατιμούν τα προϊόντα τους. Πράγματα ασύλληπτα. 

Τα χρήματα που θα έπεφταν στην αγορά τα περιμένουμε ακόμα. Τα χρήματα που θα δίνονταν στις καλοβολεμένες και ανίκανων διοικήσεων τράπεζές μας και θα περνούσαν στις επιχειρήσεις τα περιμένουμε ακόμα. Τα χρέη του δημοσίου που θα εξοφλούνταν ξεχάστηκαν; Ελάχιστα από αυτά έγιναν.

Και μέσα σε όλη αυτή την ανικανότητα αυξάνεται ο φόρος καταθέσεων από 10 σε 15%. Ποιος ο λόγος; Για να φύγουν κι άλλα χρήματα; Για να μην επιστρέψει τίποτα; Με ποια κεφάλαια θα έρθει η ανάπτυξη. Με αυτά που δεν έχει το κράτος; και ήθελαν να το πάνε και 17%. Ανήκουστα πράγματα. 

Αποκρατικοποιήσεις έγιναν; Όχι. 

Και φτάνουμε στο δια ταύτα. Τι κάνουμε από δω και μπρός; Η κοινωνία, ψηφοφόροι και μη της κυβέρνησης ζητάει ένα λόγο να υποστηρίξει αυτή την πολιτική. Δώσε μου ένα λόγο να συνεχίσω να σε στηρίζω. Να μην πάω αλλού. Τι θα συμβεί τελικά αν πάω αλλού; Τελειώνουν τα επιχειρήματα. Θα κατέβουν κι άλλο οι μισθοί; Δεν πάει άλλο. Θα αυξηθεί περεταίρω η φορολογία; Από ποια χρήματα θα πληρωθεί; Θα καταρρεύσουν οι τράπεζες ή μήπως δε θα δίνουν χρήματα στην αγορά; Δίνουν τώρα; Θα κλείσουν κι άλλες επιχειρήσεις; Δεν τις προλαβαίνουμε. 

Πού είναι λοιπόν η σοβαρή επιχειρηματολογία της κυβέρνησης; Πού είναι το έργο που επιτελεί; Απτά. Στην τσέπη μου. Θέλουμε να εμπιστευτούμε το κράτος. Να το εξοφλούμε και να μας εξοφλά. Να το συντηρούμε και να μας συντηρεί. Δίκαια. Χωρίς παραθυράκια και αστερίσκους. Έντιμα.

Δεν έχει αλλάξει τίποτα 30 χρόνια τώρα. Είχαμε μια καλή ευκαιρία η οποία δείχνει να χάνεται. Είχα γράψει παλαιότερα ένα άρθρο με τίτλο "ΟΤΑΝ Η ΣΑΤΙΡΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΙΔΙΑ 30 ΧΡΟΝΙΑ" http://www.greece-in-greed.blogspot.gr/2010/06/30.html

Ίδια παραμένει. Και ιδού η απόδειξη:

Διαβάστε περισσότερα...

Επόμενος στόχος: Να πειστεί ο Έλληνας.

Είναι ορισμένες φορές που η πραγματικότητα σε εκνευρίζει αλλά η ονειροβασία και η ακατάσχετη παραφιλολογία σε εξοργίζει.

Χθες λοιπόν είχαμε το πολύ σημαντικό, μερικώς αποτυχημένο για την Ελλάδα, Eurogroup. Λέω μερικώς αποτυχημένο και όχι πλήρως όσον αφορά την Ελλάδα γιατί εκφράστηκαν θετικές γνώμες για την προσπάθειά μας χωρίς να κολλάει το θέμα σε δικό μας φταίξιμο. Τουλάχιστον για χθες.

Το ζήτημα στο χθεσινό Eurogroup και γενικότερα τον τελευταίο καιρό στις συζητήσεις μεταξύ των δανειστών είναι το ποιος θα πληρώσει τη νύφη. Το καλό για εμάς είναι ότι κατάλαβαν πως για να δούμε αποτέλεσμα πρέπει να πληρώσει και κάποιος άλλος εκτός από την Ελλάδα. Δε θέλει και πολλή σκέψη να καταλάβει κανείς πως το ΔΝΤ θέλει να πληρώσει η Γερμανία και η ΕΕ καθώς το ζήτημα είναι ενδοευρωπαικό και από την άλλη η ΕΕ να μην πληρώσει κανείς, αλλά να γίνουν τέτοιες ρυθμίσεις ώστε να ελαφρύνουν τη θέση μας και βλέπουμε. Αυτό το "και βλέπουμε" είναι που δε δέχεται το ΔΝΤ. Δε δέχεται άλλα πειράματα με το χρέος της Ελλάδας γιατί βλέπει ότι χάθηκαν δυο χρόνια με πειραματισμούς και δεν έγινε τίποτα. Θέλει λύση βιώσιμη εδώ και τώρα. Από κούρεμα χρέους (και αυτού προς την ΕΚΤ), μηδενικά επιτόκια, χάρισμα τόκων, επιμήκυνση, ό,τι μπορεί να βάλει ο νους σου ώστε να τελειώνουμε. Τώρα. Και να μην ξαναασχοληθούμε για καιρό. Αυτό βέβαια θα ζημιώσει τη Γερμανία που δε θέλει να χαρίσει ούτε ευρώ. Ίσως να φταίνε οι επερχόμενες εκλογές, ίσως η τσιγκουνιά τους, η ιδιοσυγκρασία τους, πάντως δε χαρίζει. Βραχυπρόθεσμα καλά κάνει. Μακροπρόθεσμα; Είναι έτοιμη για την κατάρρευση της Ελλάδας; Όπως φαίνεται όχι. Αν ήταν δε θα ασχολούνταν τόσο εντατικά. Τα προβλήματα της Ισπανίας και της Ιταλίας δε συγκρίνονται στο ελάχιστο με τα δικά μας ψωροπροβληματάκια.

Οπότε εμείς τι κάνουμε;

Το βέβαιο είναι ότι χρειαζόμαστε τα λεφτά. Όχι άμεσα όπως φαίνεται καθώς βολεύτηκε τοκογλυφικά το ομόλογο της προηγούμενης Παρασκευής, οπότε ζούμε από τα τρέχοντα μέχρι κάποιο σημείο. Όμως αυτή η καθυστέρηση συμβάλλει στην ύφεση. Και δεν είμαστε σε θέση  να αντέξουμε περαιτέρω ύφεση. Το να σημειώσουμε ανάπτυξη απέχει, αλλά το να μειωθεί η ύφεση είναι πρωταρχικό. Τα λεφτά που θα πάρουμε θα βοηθήσουν σε αυτό. Γι' αυτό τα θέλουμε. Όχι για πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις άμεσα. Η λήψη των νέων μέτρων σε συνδυασμό με την κοκορομαχία ΔΝΤ - ΕΕ μας δίνει μια διαπραγματευτική ισχύ. 

Τα βήματα της ελληνικής κυβέρνησης πρέπει να είναι τα εξής:

_Πρέπει να συνταχθεί ανοικτά με την άποψη που ζητάει ολοκληρωτική λύση τώρα. Η Γερμανία είναι μόνη της. Οικονομικά φτάνει και περισσεύει. Πολιτικά όμως δεν αρκεί.

_Πρέπει να ξεκαθαρίσει το πολιτικό σκηνικό όσον αφορά τις συμμαχίες με ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ και ως ποιο σημείο είναι διατεθειμένος ο κάθε εταίρος να στηρίξει το έργο της κυβέρνησης.

_Πρέπει να εξοφλήσει τους ιδιώτες ή αν αυτό είναι μερικώς αδύνατο, να συμψηφίσει το χρέος του κράτους με τις εισφορές του εκάστοτε ιδιώτη. Άμεσα.

_Πρέπει να θεσπίσει στις τράπεζες κατώτερο όριο δανεισμού της αγοράς. Δηλαδή μέρος των χρημάτων της ανακεφαλαιοποίησης να επιστρέψει στην αγορά υποχρεωτικά.

_Πρέπει να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις απαρέγκλιτα.

Αυτά θα πρέπει να γίνουν  τις επόμενες εβδομάδες ώστε να φανεί μια πυγμή και μια αποφασιστικότητα. Όχι όμως αυτή τη φορά για να δείξουμε ότι μπορούμε να πάρουμε μέτρα. Αλλά για να δει ο κόσμος φως. Δε μας απασχολεί πλέον αν ο Γερμανός ή ο Αυστριακός πειστεί να μας δώσει λεφτά. Τώρα είναι πρόβλημά τους. Τώρα πρέπει να πειστεί ο Έλληνας. Και ο Έλληνας δεν πείθεται με νούμερα και προβλέψεις. Ο Έλληνας δεν πιάνει χαρτί και μολύβι και δεν έπιανε ποτέ. Δεν τα εμπιστεύεται και καλά κάνει. Θέλει χειροπιαστά αποτελέσματα.  Μείωση ανεργίας. Φοροελαφρύνσεις όπου δυνατόν. Πάταξη φοροδιαφυγής. Λεφτά στην τσέπη. Ο Έλληνας είναι ο στόχος και έτσι θα κερδηθεί η μάχη. Εναλλακτικές δεν υπάρχουν. 

Διαβάστε περισσότερα...

Χρυσή Αυγή: Πίσω από λέξεις και πράξεις.

"Όταν οι άκρες έχουν αποκτήσει δύναμη, τότε είναι αργά για να τις πολεμήσεις από το κέντρο". Δ.Τ.

Θα πιάσω την ιστορία της Χρυσής Αυγής (Χ.Α.) από τη στιγμή που μπήκε στην καθημερινότητα των πολλών. Οι ίδιοι θα υποστηρίξουν πως η δράση τους έχει πολλά χρόνια ιστορίας κτλ κτλ, αλλά η ιστορία του καθενός, και ιδιαίτερα ενός κόμματος, μιας κίνησης, ξεκινά από τη στιγμή που επηρεάζει τα κοινά. 

Η ιστορία της λοιπόν ξεκινά κάπου στα μέσα της θητείας του ΓΑΠ. Κάπου στις αρχές του ΔΝΤ. Εκεί στο χάος. Στο ανελέητο χάος. Εκεί δημιουργήθηκαν οι συνθήκες αυτής της ραγδαίας εξάπλωσης του "φαινομένου" της Χ.Α. Ποιες ήταν αυτές οι συνθήκες; Η φτώχεια; Όχι, δεν υπήρχε ακόμα. Οι φόροι; Όχι. Το ΔΝΤ; Δεν ξέραμε τι είναι. Ο Σόιμπλε; Ποιος είναι ο κύριος; Τίποτα από αυτά. Η ανομία έφερε τη Χ.Α. Η παρατεταμένη ανομία. Και ξέρω πως δε λέω καμιά σοφία ή κάτι το πρωτότυπο. Είναι χιλιοειπωμένο πως η εκούσια μη εφαρμογή των νόμων, και ξαναλέω εκούσια, έφερε τη Χ.Α. στα αποτελέσματα του 2012. Για πολλά χρόνια τώρα η Χ.Α. έχει 20.000-30.000 ψηφοφόρους-στρατιώτες, πιστά σκυλιά του έργου που διατυμπανίζουν πως παράγουν. Ποιο είναι αυτό; Μα η προστασία του Έλληνα πολίτη. Και κάποιος θα έλεγε, πώς γίνεται αυτό να είναι κακό; Και με αυτό το σημαντικό ερώτημα θα κλείσω στη συνέχεια. Προς το παρόν όμως ας επικεντρωθούμε σε αυτήν τη φρενήρη εξάπλωση. 

Ο πολίτης του Κέντρου δεν μπορούσε (και δεν μπορεί) να περπατήσει ούτε μέχρι το σπίτι του. Δεν μπορούσε να πάει ούτε στο περίπτερο, στο φαρμακείο. Μαγαζιά κλείνουν από το μεσημέρι γιατί δεν πατάει άνθρωπος. Σκοτείνιάζει το χειμώνα στις πέντε και δεν περπατάει ψυχή στην Αθήνα γιατί κατά τις εφτά αρχίζουν συμπλοκές, πουτάνες, νταβατζιλίκια, ναρκωτικά, ληστείες, σκοτωμοί. Θα πάρει ο κάτοικος την αστυνομία σαν καλός πολίτης να καταγγείλει κάτι που βλέπει ή το χειρότερο κάτι που του συνέβη και δε θα ασχοληθεί κανείς. Από φόβο, από έλλειψη δυναμικού, από από από. Αδιάφορο. Θα πάρει ο πολίτης τη Χ.Α. και αν μη τι άλλο κάποιος θα ασχοληθεί. Θα κατέβουν, θα τους πλακώσουν, θα τους διώξουν, κάτι θα γίνει. Αυτός πάντως που  έκανε αυτά τα δυο τηλεφωνήματα θα ψηφίσει Χ.Α. γιατί τους χρωστάει. Τους χρωστάει και θέλει να έχει το κεφάλι του ήσυχο. Ο κάθε πολίτης αναρωτιέται γιατί κυκλοφορούν τόσοι παράνομοι αλλοδαποί, σε κοινή θέα. Γιατί κανείς δε τους ελέγχει ως προς τη νομιμότητά τους. Γιατί η χώρα δεν προχωρά στην άρση αυτών των ελεεινών, κατά την αποψή μου, δικαιωμάτων των παράνομων. Γιατί δεν μπαίνει ένα τέλος στη λαθρομετανάστευση. Λαθρομετανάστευση κύριοι. Όχι Έλληνες στη Γερμανία ή στην Αμερική. Όχι Τούρκοι στη Γερμανία. Όχι Άγγλο-Γάλλοι στην Ελλάδα. Καταζητούμενοι, κακοποιοί, αλλά και οικογένειες, παιδιά, νταβατζήδες, έμποροι ναρκωτικών, αλλά και ταλαίπωροι άνθρωποι που τους αρκεί να δουλέψουν για λίγο καθαρό νερό. Όλοι παιδιά του ίδιου θεού. Όλοι άνθρωποι. Όλοι αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο. Όλοι στο ίδιο τσουβάλι σε μια Ελλάδα που δεν μπορεί να τους συντηρήσει σε πλαίσια νομιμότητας. Δεν μπορεί να τους προσφέρει στέγη. Δεν μπορεί να τους προσφέρει νόμιμη εργασία. Δεν μπορεί να τους προσφέρει ασφάλεια. Δεν το γνωρίζουν οι περισσότεροι όταν έρχονται εδώ. Περιμένουν τον παράδεισο. Και τον βρίσκουν, σε σχέση με τη χώρα προέλευσής τους. Βρίσκουν εύκολα το δρόμο της ανομίας, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί στην Ελλάδα είναι ο πιο εύκολος και ο πιο σύντομος. Και ο πιο σίγουρος. 

Οπότε φτάνουμε στο εύκολο συμπέρασμα. Ψηφίζεις Χ.Α. για ένα μοναδικό λόγο. Για να σε προστατεύσει. Από όλους αυτούς που σου κάνουν τη ζωή δύσκολη. Που δε σε αφήνουν να κοιμηθείς με ησυχία, που σε κάνουν να φοβάσαι. Τι δε βλέπεις στην όλη ιστορία; Και επιστρέφω να απαντήσω στο καίριο ερώτημα. Γιατί είναι κακό πράγμα η προστασία του πολίτη;

Η προστασία του πολίτη δεν είναι κακό πράγμα. Κακό πράγμα είναι η αυθαίρετη προστασία του πολίτη. Η Χ.Α. αυθαιρέτως, αποφάσισε ποιος είναι ο καλός, ποιος είναι ο εχθρός, σε ποιον αξίζει να πεθάνει, σε ποιον αξίζει να ζει. Με δικά της κριτήρια. Σήμερα ο παράνομος αλλοδαπός, ο άστεγος, ο ζητιάνος. Σήμερα ο μικροπωλητής στη Ραφήνα. Αύριο; Αύριο κύριε ποιος; Όταν τα κριτήρια τα ορίζουν αυθαίρετα τότε αναρωτιέσαι. Αύριο ο αριστερός, ο δεξιός, ο τυφλός, ο ανάπηρος; Εσύ, εγώ που δεν πληρούμε τις προυποθέσεις που εκείνη τη στιγμή θα ορίσουν; Όταν τους γιγαντώσεις, ποιος; Ξέρεις την απάντηση. Στην έχουν διδάξει στα σχολεία, στα πανεπιστήμια και όπου αλλού σκατά έχεις πάει. 

Όποιος δεν είναι όμοιος. 

Ούτε μαύρος, ούτε άσπρος, ούτε πλούσιος ή φτωχός, Έλληνας ή αλλοδαπός. Το κριτήριο είναι ένα και το αυτό. Οπότε τότε τι κάνεις; Τους επιστρέφεις τις πατάτες και τα μακαρόνια που τώρα σου δίνουν εξαγοράζοντάς τη δύναμή σου; Τότε τι κάνεις; Μήπως θα πας στους παράνομους αλλοδαπούς να σε προστατεύσουν; Θα σου πω εγώ τι κάνεις. Τίποτα. Δε θα μπορείς να κάνεις τίποτα. Τώρα ακομά μπορείς. Οριακά.

Διαβάστε περισσότερα...

Μαλακίες εις τριπλούν

Οργιάσαμε χθες με την υπόθεση Παπαχρήστου. Στην ελληνική αναβράζουσα κοινωνία, πλέον αρκεί μια τόση δα μαλακία ώστε να ξεσηκώσει θύελλες και να χωρίσει την κοινή γνώμη στα δυο. Το έχουμε ανάγκη λόγω της ευρύτερης καταπίεσης να σηκώνουμε αμέσως το σπαθί μας και να βάλουμε κατά πάντων ή καλύτερα κατά των άλλων.

Αυτό λοιπόν το μικρό φασιστάκι είπε μια μπούρδα:

"Με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα.. Τουλάχιστον τα κουνούπια του δυτικού Νείλου..θα τρώνε σπιτικό φαγητό!!!"

Διαφωνούμε ή συμφωνούμε με το αν είναι ρατσιστικό ή όχι, θα σας αναλύσω εν συντομία τη δική μου άποψη περί του σχολίου. Κατά τη γνώμη μου το σχόλιο από μόνο του δεν είναι ρατσιστικό. Είναι όμως ρατσιστική η προδιάθεση αυτού που το εκφέρει. Το κάθε σχόλιο διαμορφώνει το χαρακτήρα του από αυτόν που το διατυπώνει. Αν το ίδιο σχόλιο γινόταν από κάποιον ευρύτερα γνωστό ως αντιρατσιστή-προστάτη των δικαιωμάτων των μεταναστών δε θα υπήρχαν καν αντιδράσεις. Αν το ανεκδοτάκι το έλεγε ο Λαζόπουλος στο τσαντίρι θα γελούσαν και οι Αφρικανοί. Όμως το σχόλιο το είπε ένα φασιστάκι και τότε γίνεται ρατσιστικό. Αυτά για το σχόλιο καθ' εαυτό. Πάμε τώρα στα υπόλοιπα που είναι πιο σημαντικά.

Αρχικά πάμε στις αντιδράσεις του κόσμου. Ξεκινήσαμε σαν καλοκουρδισμένα ρομποτάκια αριστεροί-δεξιοί-ακροδεξιοί να διαπληκτιζόμαστε  στα social media, κυρίως twitter, σαν να αναφερόμαστε στο σημαντικότερο γεγονός του πλανήτη. Για το αν μας εκπροσωπεί η κοπελίτσα ως χώρα και ως λαό στους Ολυμπιακούς, θυμηθήκαμε τα Ολυμπιακά ιδεώδη, θυμηθήκαμε αυτά που προβάλλει ο αθλητισμός και λέγαμε και λέγαμε και τσουπ…σκάει ο αποκλεισμός της αθλήτριας από τα χειλάκια του Ι. Κούβελου.

Να ξεκαθαρίσω τη θέση μου λοιπόν για τον αποκλεισμό της αθλήτριας. Τον θεωρώ άδικο. Σε έναν κόσμο όπου ο αθλητισμός έχει καταντήσει βιομηχανία μεταλλίων, διαφημίσεων, ντόπας και τηλεοπτικών δικαιωμάτων είναι άδικο να αποκλείεις κάποιον αθλητή -καθόλα νόμιμο αγωνιστικά- για ένα αμφιλεγόμενο σχόλιό του. Θα τον απέκλειες αν ο αθλητισμός ήταν αυτό που κάποτε σήμαινε για κάποιους, αλλά όχι τώρα. Τώρα είναι υποκρισία να αποβάλλεις την αθλήτρια για σχόλιο στο twitter. Είναι ρεζιλίκι να προσπαθείς να ασκήσεις πολιτική μέσω του αθλητισμού. Είναι ρεζιλίκι να εκμεταλλεύεσαι την ομολογουμένως γκάφα μιας αθλήτριας για να προβάλλεις τον εαυτό σου, την ομοσπονδία σου ή οποιονδήποτε άλλο εξωαγωνιστικό παράγοντα. Ο αθλητισμός δεν είναι μέσω της διπλωματίας μιας χώρας. Αν θέλεις να τηρείς τα ιδεώδη και να λαμβάνεις αποφάσεις στηριζόμενος σε αυτά, θα τηρείς και αυτό.

Όπως και να ‘χει η αθλήτρια αποκλείστηκε από τους αγώνες. Δημιουργεί ένα δεδικασμένο για την ελληνική ομοσπονδία το οποίο θα προκαλέσει κάποια προβλήματα στο μέλλον, αλλά το σημαντικό παραμένει αυτό που ανέφερα στην αρχή του κειμένου. Η ελληνική κοινωνία βράζει και αρκεί μια μαλακία να μας χωρίσει στα δυο. Άκρως ανησυχητικό. Τρομακτικό θα το έλεγα. Τρομακτικό να δίνουμε σε όλα πολιτικές προεκτάσεις με φανατισμό και αδιαλλαξία. Δε θα μας βγει σε καλό. Αυτά.

Διαβάστε περισσότερα...

Πρώτη αποτίμηση της Κυβέρνησης

Περίπου είκοσι μέρες μετά τις εκλογές, ίσως τις πλέον κρίσιμες και καθοριστικές, και ήρθε η ώρα για έναν πρώτο σχολιασμό της κυβέρνησης ως προς τη σύνθεση και τους στόχους της.

Αρχικά η σύνθεσή της αφήνει μια καλή εντύπωση καθώς η κυβέρνηση τούτη απαρτίζεται από πρόσωπα που είτε δεν γνωρίζουμε πολύ καλά (και αυτό είναι θετικό) είτε που είναι επιτυχημενα στον τομέα τους. Δένδιας, Στυλιανίδης, Χατζηδάκης είναι αξιοπρεπείς ακόμα και έχουν παράγει κάποιο έργο. Αν μη τι άλλο δεν ανήκουν στις γνωστές φιγούρες τύπου Παυλόπουλων, Μειμαράκηδων και άλλων παρόμοιων που είχαν πάντοτε ένα υπουργείο παραμάσχαλα και δεν έκαναν ποτέ τίποτα. Τώρα ο Αβραμόπουλος θα μπορούσε και να έλειπε από το σχήμα διότι είναι άσχετος, αλλά χρέη είναι αυτά, είναι και διακοσμητικός. Επίσης θετικό το ότι δεν υπάρχουν οι γνωστοί πασόκοι Λοβερδοι, Χρυσοχοίδηδες, Σκανδαλίδηδες και λοιποί. Είναι μια ανακούφιση γιατί κανείς δεν ήξερε ποιους θα χρησιμοποιούσε ο Βενιζέλος. Το σκάνδαλο με το Ράπανο δεν έπιασε, οπότε γλιτώσαμε κι από αυτόν. Γλιτώσαμε και από τα χρωστικά του Βενιζέλου προς το Βερνίκο και έχει ο θεός. Περίμενα το Νότη σε κάτι καλύτερο, πιο αναβαθμισμένο, ίσως και αυτός. Τουλάχιστον τους ξελάσπωνε στα παράθυρα. Για το οικονομικών δεν ασχολούμαι. Άλλωστε ο Στουρνάρας είναι διακόσμηση κι αυτός. Σαμαράς, Λαζαρίδης και μερικοί κρυφοί κάνουν κουμάντο σε αυτό. Ο Στουρνάρας είναι σαν εκπρόσωπος τύπου οικονομικών. Στο υγείας ο Λυκουρέντζος θα τα κάνει μαντάρα, απλώς δεν πάει χειρότερα από το Λοβέρδο. Μη βγει και καλός! Ο κόκκινος Πάνος θα επιδιώξει πειθαρχία στο Άμυνας και οι υπόλοιποι θα κριθούν σύντομα. Η συνολική εικόνα είναι συμπαθής.

Ως προς τους στόχους τώρα εκεί τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Τα αποτελέσματα θα πρέπει να είναι άμεσα, γιατί η κοινωνία το επιζητά, αλλά δε θα είναι. Γιατί δε γίνεται. Αν το πρόγραμμά τους είναι σωστό, και λέω αν γιατί ακόμα δεν ξέρουμε τίποτα, τότε τα αποτελέσματα θα αχνοφαίνονται το άλλο καλοκαίρι. Και δεν είναι παράλογο. Δεν υπάρχει όμως η υπομονή για τόσο μεγάλο χρονικό διαστημα. Σε πολύ λίγες ημέρες θα φανεί αν η Ευρώπη, που πάει κατά διαόλου και χωρίς εμάς, θα στηρίξει το Σαμαρά. Θα φανεί δηλαδή το αν η ''απειλή'' Τσίπρα τους αγγίζει ή μας έχουν γραμμένους. Αν δούμε ότι συντελούν ενεργά στην ανάπτυξη, διαπραγματεύονται τα ελάχιστα και αφήσουν το Σαμαρά να περάσει μερικά από τα σημεία του, τότε ναι υπολογίζουν πως θα ήταν καταστροφή ένας αυτοδύναμος Τσίπρας. Αν όμως δούμε να μη διαπραγματεύονται τίποτα, να εμμένουν στις θέσεις τους αδιάλακτοι, τότε δε μας υπολογίζουν καθόλου. Θα έχουν πρόαποφασίσει την έξοδό μας. δε θα αργήσουμε λοιπόν να διακρίνουμε το μέλλον μας.

Παντώς από Σεπτέμβριο και μετά η Ελλάδα θα βράζει στο εσωτερικό της ό,τι και αν γίνει, όσο κι αν μας στηρίξουν, γιατί τα αποτελέσματα δε θα είναι ορατά. Θα γίνουν κάποιες απολύσεις, θα γίνουν αποκρατικοποιήσεις, θα κοπούν δώρα. Βούτυρο στο ψωμί οποιασδήποτε ελληνικής αντιπολίτευσης που στηρίζεται στην επιφάνεια και την εφήμερη ψηφοθηρία. Αν περάσουμε τα χριστούγεννα χωρίς μπερδέματα, το δεύτερο εξάμηνο της κυβέρνησης θα είναι καλύτερο και διαρκώς ανοδικό. Αν η παραμονή μας εντός ευρωζώνης είναι εντολή άνωθεν μέχρι τις αμερικανικές εκλογές τότε θα πάμε για εφιάλτη. Το καλύτερο σενάριο για την Ελλάδα ήταν και παραμένει η ταυτόχρονη διάλυση της ευρωζώνης. Για εμάς και για όλον το Νότο.

Διαβάστε περισσότερα...

ΤΕΛΙΚΗ ΕΥΘΕΙΑ

Ε, τα πράγματα πλέον είναι απλά. Αν δεν έχουμε κυβέρνηση από τις επόμενες εκλογές πάμε για εμφύλιο που θα οδηγήσει σε γενικότερη σύρραξη στην περιοχή. Δεν υπάρχει αμφιβολία και όποιος δεν το βλέπει, πρόβλημά του. 

Στις εκλογές κατεβαίνουν ούτε ξέρω πόσα κόμματα, ενώ θα έπρεπε να κατέβαιναν δυο. Να τελείωνε αυτή η ιστορία. Να υπήρχε ισχυρή κυβέρνηση την επόμενη μέρα. Δυο στρατόπεδα. Δυο σχηματισμοί. Ο ένας σχηματισμός με επικεφαλής τη ΝΔ και ο άλλος με το ΣΥΡΙΖΑ. Όποιος πάρει το 50+ κυβερνά. Να είχαν προσχωρήσει όλα τα κόμματα σε όποιον συνδυασμό τους εξέφραζε περισσότερο, χωρίς πολλά πολλά, δεν είμαστε για πολλά πολλά, και η υπόθεση να κρινόταν δημοκρατικά και όμορφα. Και ό,τι αποφάσιζε ο κόσμος. Σωστά ή λανθασμένα θα το έκρινε η ιστορία. Τώρα πάμε πάλι σε ακυβερνησία που οφείλεται στην ανικανότητα των ξοφλημένων πολιτικών για συνεννόηση. Τούτη την ύστατη στιγμή. Οι αλητήριοι. Και βγαίνει ο Βενιζέλος ο ελεεινότερος όλων και προτάσσει εθνική ενότητα. Εθνική ενότητα όταν το κόμμα του είναι στο 10%. Το κάθαρμα. Για να ξανακαθίσουν πάλι στις ίδιες καρέκλες. Για να ξανακυβερνήσει το ΠΑΣΟΚ. Ρε άντε στο διάολο παλιοαλήτη. Καταστρέψατε τη χώρα και τον Έλληνα 20 χρόνια. Και θέλεις άφεση αμαρτιών. Σκουπίδι της πολιτικής. Σκουπίδι της ανθρωπότητας.

Δυο σχηματισμοί. Ξεκάθαρες λύσεις. Ξεκάθαρα προγράμματα. Ας δούμε αναλυτικά ό,τι ξέρουμε από τον καθένα στους βασικότερους τομείς αντιπαράθεσης (Οι Έλληνες πολιτικοί είναι τόσο γελοίοι που διαφωνούν σε όλους τους τομείς, δεν υπάρχει πουθενά ταύτιση απόψεων. Είναι τρομερό!)

(Σημ. Σχολιάζουμε τα προγράμματα και θεωρούμε δεδομένο ότι θα προσπαθήσουν να τα εφαρμόσουν ατόφια, αλλιώς δεν έχει νόημα η συζήτηση)

Ας μην ονομάσουμε τα κόμματα εξ αρχής. Ας πούμε ο Α και Β. Και θα κρίνουμε στο τέλος.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Πάμε στα βασικά. Από τον Α ακούσαμε ένα πρόγραμμα κάποιων σημείων οικονομικής εξυγείανσης. Τα βασικότερα σημεία η μείωση φορολογικών συντελεστών και ΦΠΑ, τακτοποίηση οφειλών σε ανώτερο ποσοστό 25-30% επί του εισοδήματος, παράταση χρόνου αποπληρωμής των εθνικών δανείων, ΑΟΖ, αύξηση αφορολόγητου, ομαλή μείωση του Δημοσίου μέσω εφεδρίας και συνταξιοδοτήσεων κά. Και από την άλλη τα σημεία του Β, επαναφορά μισθών και συντάξεων προ μνημονίου, αύξηση φορολογίας των επιχειρήσεων, φορολογία στα υψηλά εισοδήματα, νέοι φόροι στην κατοικία, κρατικοποιήσεις ζημιογόνων οργανισμών που αποκρατικοποιήθηκαν, κρατικοποιήσεις των τραπεζών κατάργηση της δανειακής σύμβασης, 100.000 προσλήψεις στο δημόσιο. Αυτά τα είπαν. Δεν είναι από το μυαλό μου. ΤΑ ΕΙΠΑΝ. Και παρόλα αυτά ο κόσμος είναι μοιορασμένος στα δυο! Απίστευτο.  Πώς είναι δυνατό να αυξήσεις τη φορολογία στις ήδη πεθαμένες επιχειρήσεις ρε παπάρα; Θα απολύσουν κόσμο, θα φύγουν από την Ελλάδα, θα γίνει χάος. Πώς θα προσλάβεις κι άλλους στο δημόσιο; Με τι λεφτά; Με τι λεφτά θα κρατικοποιήσεις τις τράπεζες ρε άσχετε, επικίνδυνε τύπε; Τι μαλακίες είναι αυτές που ακούμε; Τι Παπανδρεικές παπαριές του '80 είναι αυτές ρε βλάκες; Ακόμα χειραγωγείτε το λαό τάζοντάς του λαγούς, και θα τους βάλετε τα πετραχήλια στον κώλο. Ποια δραχμή, ποιο ευρώ. Εδώ μιλάμε για θάνατο.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ

Ο Α μιλάει για μαζικές απελάσεις, χώρους φιλοξενίας των λαθρομεταναστών, πάταξη του παρεμπορίου, ενισχύση της προστασίας των συνόρων κτλ Λογικά πράγματα. Δε θα τα κάνει, αλλά έχουν λογική, πώς να το κάνουμε δηλαδή;  Ταξιδιωτικά έγγραφα ο Β στους μεταναστες για να πάνε διακοπές στην Ευρώπη. Εδώ γελάμε. Να πάνε μια Βαρκελώνη, ένα Μόναχο και να ξανάρθουν. Να πάνε μια Ίμπιζα, ένα Κάπρι. Πού θα βρουν καλύτερα ρε άσχετε από δω; Γιατί να φύγει ο λαθρομετανάστης όταν στη χώρα σου ανθεί η παρανομία και το παρεμπόριο; Να πάει στη Γερμανία ή στη Αγγλία να τρώει ξύλο; Εδώ θα κάτσει να αλωνίζει. Ανενόχλητος.

ΑΣΦΑΛΕΙΑ

Ο Α υποστηρίζει πως θα επαναφέρει τους μισθούς των αστυνομικών στα παλαιότερα επίπεδα, θα ενισχύσει τις περιπολίες, θα καταργήσει το άσυλο, θα αυστηροποιήσει τις ποινές. Ο Β θα αφοπλίσει τους αστυνομικούς και θα τους στείλει στις γειτονιές. Θα καταργήσει τα ΜΑΤ. Ναι δε χρειάζονται. Για τον Β τα ΜΑΤ είναι μόνο για τις διαδηλώσεις δεν έχουν άλλο αντικείμενο, και θα μειώσει του εξοπλισμούς. Είπε συγκεκριμένα πως θα το ρισκάρουμε. Το είπε δημόσια. Ο επικίνδυνος και άσχετος είπε δημόσια πώς θα μειώσουμε τις δαπάνες για την άμυνα και θα το ρισκάρουμε.

Σε αυτούς τους τομείς εστιάζεται η αντιπαράθεση των κομμάτων. ΌΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΗΜΕΙΑ ΕΙΠΩΘΗΚΑΝ. Δεν είναι αποκυήματα φαντασίας αν και μοιάζουν πολλά από αυτά. 

Κοροιδευόμαστε μου φαίνεται. Η Ελλάδα άκουσε, διάβασε και επεξεργάστηκε τα παραπάνω σημεία, τα βασικά, και είναι μοιρασμένη στα δυο. ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ. Και φανατικά μάλιστα. Ο Τσίπρας κατάφερε να πάρει με το μέρος του όλους τους ΠΑΣΟΚΟΥΣ και να τους πουλήσει τα ίδια που τους πουλούσαν τόσα χρόνια. Και αυτοί τσιμπάνε ξανά. Θα πάρουμε τα λεφτά από τους πλούσιους και θα σας τα μοιράσουμε! Θα συνεχίζετε να μη δουλεύετε και θα δουλεύουν άλλοι για εσάς. Θα προσλάβουμε όλο σας το σόι να τρώει από τα λεφτά των ιδιωτικών υπαλλήλων και των επιχειρηματιών... Ναι μαλάκα μου, όμως η κατάρρευση ήρθε επειδή τελείωσαν τα λεφτά αυτών των ανθρώπων. Και οι τεμπέληδες δημόσιοί σου παράγουν μόνο φραπέ. Και νύχι. Και δεν μπορούν να συντηρήσουν την οικονομία. Κι εσύ εκεί. Να τους προστατεύεις. Να θέλεις να τους συντηρήσεις με ξένα λεφτά. Να τους πουλάς φύκια και τεμπελιά.

Κούρασε αυτή η ιστορία. Αυτή η νεοελληνική, πολιτική ιστορία κούρασε και αηδίασε όλους. Τουλάχιστον με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με αίμα, βία, πείνα η υπόθεση αυτή έφτασε στο τέλος της. Η δική μου πρόταση είναι να μην ψηφίσετε άλλα κόμματα. Χεστήκαμε για την πολυφωνία. Η πολυφωνία είναι για υγιείς κοινωνίες με υγιείς, σκεπτόμενους πολίτες. Δεν είμαστε τέτοιοι. Να επιλέξετε ανάμεσα σε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Να ξεμπερδεύουμε. Όπου κλίνετε περισσότερο. Δεν πάει άλλο.

Διαβάστε περισσότερα...

Τελευταία δημοσκόπηση Public Isuue 24/05 - Σχόλια

Λοιπόν, πολλά τα θέματα που βάζει στο τραπέζι αυτή η δημοσκόπηση όχι μόνο επειδή δίνει ΣΥΡΙΖΑ πολύ ψηλά, αλλά επειδή είναι και από την public issue για το ΣΚΑΙ, και εκεί τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως μετά την περιοδεία του Τσίπρα στην Ευρώπη πήρε ξανά τα πάνω του με τα Ολαντρέου και τα άπταιστα αγγλικά του. Ο κόσμος επιβραβεύει την όρθωση του αναστήματος στους Ευρωπαίους, διακρίνοντας πως το κόλπο ίσως και να πιάσει. Ενώ λοιπόν κανείς παρατηρεί το 30% του Τσίπρα και εντυπωσιάζεται, δε βλέπει το 15,5% του ΠΑΣΟΚ το οποίο είναι ανεξήγητο. Ανέβηκε το ΠΑΣΟΚ από τις εκλογές; Πώς; Για ποιο λόγο; Αλλά και για το ΣΥΡΙΖΑ το ίδιο. Καταλαβαίνω ο Τσίπρας να πήρε 3-4 μονάδες από το ΚΚΕ και 1-2 μονάδες από τους οικολόγους, και κανα δυο ακόμα από τον Καμμένο, όπως φαίνεται. Αλλά εδώ φαίνεται να παίρνει 14 μονάδες. Ενώ παράλληλα ανεβαίνουν όλοι οι άλλοι. Δηλαδή το 18% που έμεινε εκτός βουλής τώρα έγινε 2%; Και μοιράστηκε σε ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ; Μπα. Ο ΣΚΑΙ δεν κάνει τέτοια λάθη και αν δεν του άρεσε η δημοσκόπηση δε θα την έβγαζε. Του αρέσει όμως. Γιατί εκτός από το 30άρι του Τσίπρα, δείχνει άνοδο και των υπολοίπων. Των δικών του. Αλλά αυτοί να ξεκινούν από πιο χαμηλά. Ενώ δείχνοντας τον Τσίπρα με 30, δηλαδή το μόνο κόμμα με 3 μπροστά από το ποσοστό του, αλλάζει η ψυχολογία σου όταν το βλέπεις να πέφτει σιγά σιγά προς τις εκλογές. Αν στην επόμενη δημοσκόπηση από άλλη εταιρία ίσως γιατί την Κυριακή τελειώνουν οι επίσημες δεν έχει σημασία για τον κόσμο αυτό, τον δεις πάλι πρώτο αλλά με 28,8%, λες α! πέφτει. Ενώ αν δεις τη ΝΔ με 24,8% λες σταθερή. 

Εκεί φαντάζομαι ότι ποντάρουν σε αυτή τη δημοσκόπηση. Να τον δείξει ψηλά και με δυο τρεις πατάτες, τις οποίες ξεστομίζουν αδιαλείπτως, να φανούν τα πραγματικά του ποσοστά. Και αυτό που θα πετύχει θα είναι να αλλάξει την ψυχολογία του κόσμου πριν την κάλπη που είναι μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ (γιατί είναι πολλοί αυτοί που ενώ πιστεύουν μέσα τους πως χρειάζονται μέτρα λένε μήπως και μας κάτσει με το ΣΥΡΙΖΑ) και να το ρίξει στη ΝΔ την οποία θα εμφανίσουν ανοδική, ή στο ΠΑΣΟΚ, ένα και το αυτό.

Διαβάστε περισσότερα...

Να γιατί αποτύχαμε.

Το μνημόνιο απέτυχε παταγωδώς. Ο κόσμος το αποδοκίμασε. Το καταψήφισε. Τώρα είμαστε στο παρά ένα πριν το χάος. Γιατί απέτυχε το μνημόνιο; Γιατί απέτυχε μια προσπάθεια για νοικοκύρεμα; Γιατί πολύ απλά δεν ήταν έτσι.

Το μνημόνιο ή τα νέα μέτρα ή το μεσοπρόθεσμο ή όπως θέλετε πείτε το, το οποίο επέλεξε η κυβέρνηση Παπανδρέου να εφαρμόσει, για την ακρίβεια δεν επέλεξε μόνο να το εφαρμόσει αλλά το συνέταξε κιόλας, δεν ήταν νοικοκύρεμα των δημοσιονομικών. Δεν ήταν μέτρα για την εξυγίανση του κράτους. Ήταν μια τρύπα στο νερό. Τι έκανε το μνημόνιο; Η κυβέρνηση μέσω του μνημονίου επέβαλε πρόσθετους φόρους ενώ το εισόδημα μειωνόταν, έκοψε μισθούς και συντάξεις διαλύοντας όχι μόνο τα νοικοκυριά αλλά και την αγορά, έκοψε την παροχή ρευστού λόγω της ασύδοτης κινδυνολογίας. Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι φόβισε τον κόσμο. Ο κόσμος φοβήθηκε επειδή έβλεπε την ανικανότητα στην αντιμετώπιση της κατάστασης και όχι επειδή θα έχει λιγότερα λεφτά στο πορτοφόλι. Ο κόσμος φοβήθηκε γιατί έβλεπε, όπως ο καθένας, ότι τα μέτρα είναι εφήμερα και αναποτελεσματικά, τα νούμερα πλασματικά και πως σε ένα χρόνο θα είμαστε σε χειρότερη θέση, με λιγότερα λεφτά.

Ήταν όλα τα μέτρα λανθασμένα; Όχι. Αλλά τα μέτρα είχαν λανθασμένη σειρά. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τα μεγαλοστελέχη των μηχανισμών και της κομπίνας, δεν μπόρεσαν να αποβάλουν τη συνήθεια της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος. Δεν έκαναν περικοπές. Ήθελαν νέο χρήμα. Την εύκολη λύση. Φόρους. Εύκολα. Και με απειλή τη διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος. Μείωση σε συντάξεις. Δηλαδή σε προπληρωμένα χρήματα από τον πολίτη! Αδιανόητο! Επιτηδεύματα στις επιχειρήσεις, διαρκείας, φορολόγηση ακίνητης περιουσίας κτλ κτλ. Όλα αυτά ενώ παράλληλα δεν έκαναν τίποτα για να μειωθεί ομαλά το τεράστιο, αχανές δημόσιο, να αποκρατικοποιηθούν ζημιογόνοι οργανισμοί, να πιάσουν από το λαιμό τους απατεώνες που έφαγαν και συνεχίζουν να τρώνε από τα λεφτά των φορολογούμενων. Τίποτα από αυτά. Ξεκίνησαν από τα εύκολα, τα τσαπατσούλικα, ώστε να κουκουλώσουν την κατάσταση, να παίρνουν τα λεφτά και τώρα ο κόσμος δεν τους εμπιστεύεται για τα δύσκολα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά πιστεύει ότι νέα μέτρα δε χρειάζονται επειδή απέτυχαν τα παλιά. Λάθος. Χρειάζονται μέτρα. Άλλα μέτρα. Εκεί έγινε το λάθος. 

Από την αρχή έπρεπε να μειωθεί το δημόσιο. Να κοπούν τα επιδόματα. Να μειωθούν οι μισθοί. Να μειωθούν τα κόστη και οι σπατάλες. Σε ένα βαθμό, πολύ μικρό, έγινε. Αλλά δεν απολύθηκε κανείς. Και όχι μόνο αυτό αλλά προσελήφθησαν και νέοι. Έπρεπε να αποδοθούν ευθύνες σε υπουργούς για τις ανεξέλεγκτες συμβάσεις που υπέγραφαν τόσα χρόνια, έπρεπε να κλεισούν οργανισμοί, άχρηστοι, έπρεπε να ανοίξουν τα επαγγέλματα, έπρεπε να αρθεί η μονιμότητα στο δημόσιο, έπρεπε έπρεπε έπρεπε. Και τι δεν έπρεπε. Και δεν έγινε τίποτα από αυτά. Και ο κόσμος το έβλεπε. Έβλεπε την εύκολη λύση. Τη σύνταξη. Και σου έλεγε μα τα έχω πληρώσει τα λεφτά. Και του απαντούσαν, σχεδόν, ας πρόσεχες... Δεν πάει έτσι άχρηστε, ανίκανε πολιτικέ. 

Και τώρα, ως συνήθως τα πληρώνουμε όλοι. Η Ευρώπη δεν επέβαλε συγκεκριμένα μέτρα. Άκουγε τις προτάσεις του κράτους και επέλεγε από αυτές ό,τι πίστευε ότι θα ήταν το συμφέρον. Δηλαδή αν οι απολύσεις των δημοσίων είχαν αποκλειστεί ως ενδεχόμενο από την κυβέρνηση, δε θα επέμεναν γι' αυτο. Θα επέλεγαν κάτι άλλο. Εμείς ευθυνόμαστε για τα μέτρα που πήραμε. Εμείς ευθυνόμαστε για το χάλι μας. Αντιμνημονιακοί είναι όλοι οι Έλληνες. Γιατί το συγκεκριμένο μνημόνιο δεν έιχε αποτέλεσμα. Απλώς δεν είναι όλοι οι Έλληνες αρπακόλες και φαταούλες. Οι περισσότεροι θέλουν νοικοκύρεμα. Θέλουν ανάπτυξη. Θέλουν να δουν τα πορτοφόλια τους να γεμίζουν από τη δουλειά τους και όχι από δανεικά. Γι ' αυτό επικροτούν κόμματα που προτάσσουν περικοπές και μέτρα. Άλλα μέτρα. Και γι' αυτό αποδοκιμάζουν πολιτικές της αερολογίας, αβάσιμες, αποδέκτες οργής και θολωμένης κρίσης.

Αλλά ποιος να εμπιστευθεί ποιον. Πολλοί αντιμνημονιακοί έχουν επιχειρήσεις. Ας σκεφτούν την Ελλάδα σαν την επιχείρησή τους. Ή μάλλον ας δεχτούν να γίνει στην Ελλάδα ότι έχουν κάνει ήδη οι ίδιοι στις επιχειρήσεις τους. Πώς θα φύγεις από το ευρώ καταχρεωμένη μου επιχείρηση; Πώς θα αποπληρώσεις τις κάρτες σου Έλληνα μαλάκα; Σε δραχμές;

Το θέμα είναι ποιος θα κάνει την αλλαγή. Ποιος έχει την ικανότητα και τη δυνατότητα να το κάνει. Ποιος θα κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών. Από τους δοκιμασμένους ξεκάθαρα δεν μπορεί κάποιος. Και αυτό καθιστά την επιλογή του κόσμου εξαιρετικά δύσκολη. Στη δημοκρατία, ακούμε δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Όπως ακριβώς γεννήσαμε τη δημοκρατία, τώρα γεννήσαμε και το αδιέξοδό της.

Διαβάστε περισσότερα...

Ανάπτυξη ή χάος και θα είναι πια συνειδητή επιλογή

Κύριοι μας φτάσατε στο απροχώρητο και ακόμα δεν έχετε καταλάβει το γιατί. Μας εξεφτελίσατε, μας πήρατε όλες τις οικονομίες μας χωρίς αποτέλεσμα, μας εξαθλιώσατε και αναρωτιέστε γιατί δεν πήρατε πάνω από 20%! Είστε ηλίθιοι και επικίνδυνοι. Άχρηστοι και τεμπέληδες. Ο λαός δε ζητάει να του ρίξετε λεφτά από τον ουρανό. Ζητάει φως στο τούνελ. Ζητάει ανάπτυξη. ΑΝΑΠΤΥΞΗ! Αν είστε άσχετοι και ανίκανοι να την προσφέρετε και νομίζετε ότι δημιουργείτε πλεόνασμα με φόρους, δε γνωρίζετε όχι μόνο οικονομία αλλα δεν έχετε και κοινή λογική. Κοροιδεύετε ασύστωλα. Δεν έχετε ίχνος ντροπής και ακόμα και στο παραπέντε δείχνετε την αδιαφορία σας για το καλό του τόπου και το ενδιαφέρον σας για τα ρουσφετολογικά, μικρά, κόμματά σας. Κύριοι τα λεφτά μάς τελείωσαν. Τα πήρατε όλα, τα φάγατε, τα δώσατε, τα σκορπίσατε. Τώρα πρέπει να βρείτε άλλη λύση. Πρέπει να μιλήσετε συγκεκριμένα. Όποιος ζητήσει ψήφο σε ένα μήνα, όποιος τολμήσει να το κάνει πρέπει να μας αποδείξει ότι μπορεί να μας βγάλει από το αδιέξοδο. Ζητώ εδώ και τώρα την δέσμευση για εφαρμογή των 20 παρακάτω σημείων αλλά και την προσκόμιση της καθ'όλα απαραίτητης έγκρισης των εταίρων δανειστών  (δε μου αρκεί ο λόγος σας κύριοι) για τα εξής:

1.  Μείωση του ΦΠΑ σε όλες τις βαθμίδες.

2.  Μείωση των φορολογικών συντελεστών των επιχειρήσεων.

3. Κατάργηση των έκτακτων εισφορών των επιχειρήσεων και του τέλους ακίνητης περιουσίας.

4.  Άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.

5. Απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις των δημοσίων υπαλλήλων που κατέχουν τόσα χρόνια τις γνωστες θέσεις φαντάσματα και δεν πατούν ποτέ στη δουλειά τους. Τους ξέρετε αλήτες. 

6. Απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις των δημοσίων υπαλλήλων που κατέχουν τόσα χρόνια παρανόμως δυο και τρεις θέσεις με αποσπάσεις και τα γνωστά κόλπα.

7. Ακυρώσεις δια παντός των πλαστών συντάξεων αναπηρίας. Στο δρόμο να μείνουν οι απατεώνες.

8.  Απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις όσον συνέβαλλαν εν γνώσει τους στο 5, 6, 7.

9. Αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας. Όχι ξεπούλημα. Μεθοδική αξιοποίηση.

10.Φραγή στις νέες προσλήψεις στο δημόσιο για 10 χρόνια ώστε να μειωθεί σταδιακά ο δημόσιος τομέας.

11. Γραφειοκρατική διευκόλυνση για τη σύσταση νέων επιχειρήσεων.

12. Σταθερό φορολογικό πλαίσιο εικοσαετίας σε νομικά και φυσικά πρόσωπα.

13. Σταθερό νομοθετικό πλαίσιο εικοσαετίας για φυσικά και νομικά πρόσωπα.

14. Απαίτηση για μείωση του επιτοκίου του δανεισμού.

15. Απαίτηση προς την ΕΕ για συμβολή στην αμυνα της χώρας και μείωση των δαπανών εξοπλισμού.

16. Επιβολή μείωσης τιμών σε είδη πρώτης ανάγκης πέραν της μείωσης του ΦΠΑ. Η βενζίνη είναι είδος πρώτης ανάγκης δεν είναι μόνο το ψωμί και το γάλα. Ξυπνήστε.

17. Εξεύρεση κονδυλίων που σχετίζονται με την επιχορήγηση νέων επιχειρήσεων και εκτός της ευρωπαικής ένωσης.

18. Αποκρατικοποιήσεις ή κατάργηση των ζημιογόνων δημόσιων οργανισμών. ΤΩΡΑ. Ένα κρατικό κανάλι είναι αρκετό. Και μπορεί να εκπέμπει από το Περιστέρι και όχι από ένα ακίνητο εκατομμυρίων. Προκαλείτε.

19. Μείωση δραματική του αριθμού των βουλευτών και τους κόστους συντήρησής τους.

20. Άνοιγμα των επαγγελμάτων. Πόσο δύσκολο σας είναι;

Αλλιώς κύριοι θα επιλέξουμε σε ένα μήνα χάος χειρότερο από αυτό που φαντάζεστε. Δεν υπόσχεστε πια αόριστα. Δεν υπόσχεστε πια ούτε συγκεκριμένα. Τώρα ΜΟΝΟ τα έργα σας μετρούν. Τα αυτονόητα. Έχετε ένα μήνα καιρό.

ΥΓ. Και δε μιλάω για ουτοπικές εξορύξεις ορυκτού πλούτου και φανφαρολογίες που μόνο σε πόλεμο θα οδηγήσουν τη χώρα. Δε θα σωθούμε πάλι με λεφτά από τον ουρανό και τα εύκολα επιχειρήματα. Δε γίνονται αυτά. Για την ανάπτυξη χρειάζεται δουλειά.

Διαβάστε περισσότερα...

Η διακυβέρνηση δεν είναι μόνο οικονομία. Συγκεντρώσου.

Καλώς ή κακώς οι τελευταίες εκλογές κινούνται γύρω από το θέμα της οικονομίας. Της επιβολής ή μη νέων μέτρων, μείωσης μισθών, συντάξεων, συρρίκνωση του κράτους, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων κοκ. Η οικονομική πολιτική στα προγράμματα των κομμάτων με τις γνωστές αλήθειες και τα ακόμη πιο γνωστά ψέμματα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Η ΝΔ με φοροελαφρύνσεις, μειώσεις ΦΠΑ και ανάπτυξη, το ΠΑΣΟΚ τα δικά του επιλεκτικά, το ΚΚΕ με νέες κολεκτίβες και ασυναρτησίες, ο ΣΥΡΙΖΑ πιο ώριμος αλλά αέρας φρέσκος, ο Καμμένος άσχετος, Ο Κουβέλης μεταξύ ΠΑΣΟΚ - ΚΚΕ - ΣΥΡΙΖΑ - Καμμένου και ΝΔ, η ΧΑ απλώς ΧΑ... Και μετά έπονται οι μικροί που μπαίνουν δεν μπαίνουν βουλή. Ντόρα, Μάνος  και οι πιο μικροί Τζήμερος, Καζάκης, Aνταρσύα και ξέρω εγω τι άλλο. Όλοι με πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής, ριζικών ανανεώσεων, αναδιοργάνωσης του κράτους...

Και καλά ως εδώ. Μπορεί και οι μικροί, οι φρέσκοι, οι εκτός πολιτικού συστήματος να είναι έντιμοι και αμόλυντοι. Όμως δεν είναι το παν η οικονομία για μια χώρα. Δεν είναι μόνο η αυξηση του ΑΕΠ και οι μειώσεις μισθών, οι επιδοτήσεις και το ΕΣΠΑ. Η διακυβέρνηση μιας χώρας δεν είναι αστείο πράγμα, ούτε ραδιοφωνική εκπομπή. Δεν έχει διαφημίσεις. Έχει και διπλωματία, έχει και συγκρούσεις, έχει και βέτο, έχει και την αντιμετώπιση κακών γειτόνων, έχει και πετρέλαια, έχει στρατιωτική διοίκηση. Πράγματα για τα οποία ως αρχηγός κράτους χρειάζεσαι κύρος, δύναμη, εξυπνάδα, ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Δεν είναι μόνο Eurogroup η διακυβέρνηση μιας χώρας. Δεν είναι μόνο ραντεβού με την Τρόικα και ανακοινώσεις. Δεν μπορεί να κυβερνήσει μια χώρα ένας καλός λογιστής. Ακόμα και ο καλύτερος. Μπορεί να είναι ένας πολύ καλός σύμβουλος, ένας καλός υπουργός οικονομικών. Ναι. Αλλά όχι πρωθυπουργός μιας χώρας. Η χώρα χρειάζεται πυγμή και κύρος. Κότσια ρε παιδί μου. Να ξέρεις να ελισσεσαι. Να γνωρίζεις τι θα κάνεις αν στην πέσει η Τουρκία. Που θα στραφείς, τι θα ζητήσεις. Να ξέρεις με ποιους θα συμμαχήσεις για το σκοπιανό, το κυπριακό, να γνωρίζεις ηγέτες. Να ξέρεις να διεκδικείς, τι, από ποιους, πότε. Ποιος μικρός μπορεί να το κάνει αυτό; Μπορεί ο Καζάκης ή ο Καμμένος ως πρωθυπουργοί να αντιμετωπίσουν μια εθνική κρίση; Επειδή έχουμε ισοπεδώσει πλήρως την πολιτική ικανότητα βάσει οικονομικών στοιχείων και αποτελεσμάτων σημαίνει πως δε χρειάζονται άλλα προσόντα εκτός από λογιστικά; Δηλαδή ο Μαριάς ή η Ανταρσύα θα θέσει βέτο  ονομασίας στα Σκόπια κόντρα στους Αμερικάνους; Ή μήπως θα κοντράρουν τον Ερντογάν που τους κάνει μια χαψιά; Μην τρελαθούμε. Να ξέρουμε τι ψηφίζουμε.

Και ξαναλέω, είναι καλοί όλοι αυτοί. Είναι καλά και έντιμα στελέχη. Στελέχη. Σύμβουλοι. Που μπορεί κάποιοι να εξελιχθούν σε ηγέτες. Ίσως. Ίσως και όχι. Γνωρίζω το ερώτημα. Δηλαδή να ψηφίσουμε αυτούς που μας έφεραν ως εδώ; Να ψηφίσω την Ντόρα, το Μάνο, το Σαμαρά ή το Βενιζέλο επειδή έχουν κύρος και στα υπόλοιπα είναι άσχετοι; Να ψηφίσω την Αλέκα να μας κλείσει τα σύνορα και να καλλιεργούμε όλοι πατάτες; Αυτό είναι δική σου απόφαση. Εσύ θα τα σταθμίσεις, θα τα ζυγίζεις και την Κυριακή θα αποφασίσεις. Εσύ για μένα, εγώ για σένα...όλοι μας για τη χώρα μας. 

Διαβάστε περισσότερα...

Εκλογές 2012 - Προγνωστικά για στοίχημα!

Προγνωστικά λοιπόν πέντε μέρες πριν τις εκλογές. Δε θα αλλάξουν πολλά μέχρι την Κυριακή. Οι διαφοροποιήσεις θα είναι μικρές, οπότε τα στοιχήματα θα είναι ασφαλή όσον αφορά το χρόνο. Κατ' αρχήν μια γενικότερη διαπίστωση. Επειδή τα ποσοστά των μεγάλων είναι ακόμα χαμηλά, βλέπω ως ενδεχόμενο τις επαναληπτικές ακόμα και αν σχηματίζουν κυβέρνηση ώστε να συσπειρώσουν τους ψηφοφόρους τους και να ανέβουν. Και θα ανέβουν σημαντικά. Αυτό δηλαδή που ίσως σκεφτούν να κάνουν, αν συγκεντρώνουν 155-165 έδρες μαζί είναι να υποκριθούν διαφωνίες, να επιμείνουν στη μη συγκυβέρνηση που όλος  ο κόσμος θεωρεί δεδομένη και να πάμε σε επαναληπτικες από τις οποίες μόνο οι μεγάλοι θα βγουν κερδισμένοι γιατί όσοι δε θέλουν συγκυβέρνηση θα πειστούν και θα επιστρέψουν. Μετά τις δεύτερες βέβαια θα έχουμε ισχυρή συγκυβέρνηση πάνω από 180 έδρες. Οπότε αν δείτε κάποιο στοίχημα για επαναληπτικές παιξτε το. Το βλέπω και πιθανό και πονηρό.

Κατά τα άλλα πάμε στα ειδικά στοιχήματα και να σημειώσω ότι το στοίχημα παίζεται βάσει των αποδόσεων και όχι των προβλέψεων. Αν μια απόδοση είναι καλύτερη από αυτήν που θα έπρεπε να είναι, ακόμα και αν δε μοιάζει πιθανό το στοίχημα πρέπει να παιχτεί.

Α. ΠΟΣΟΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

ΣΥΡΙΖΑ: Πάνω ή Κάτω του 10.5%. Πιστεύω ΠΑΝΩ και αυτό δίνει απόδοση 1.72. Είναι καλή.

ΚΚΕ: Εδώ δίνει απόδοση 2.45 για πάνω από 10.5%, 2.95 για κάτω από 9.5% και 2.65 για το ενδιάμεσο δηλαδη 9.5-10.499%. Θα διάλεγα το ενδιάμεσο με 2.65. Για τους πιο συντηριτικούς ας παίξουν το ΚΑΤΩ.

ΑΝΕΞ. ΕΛΛΗΝΕΣ: Το πάνω από 9.5% δίνει 2.4 και το κάτω από 9.5 δίνει 1.5. Αναμφισβήτητα το ΚΑΤΩ. Δεν τιθεται θέμα.

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: Εδώ έχουμε αποδόσεις 2.66 για πάνω από 5.5%, 2.60 για κάτω από 4.49% και για το ενδιάμεσο 2.75. Θα διαλέξω το ΚΑΤΩ.

ΔΗΜ. ΑΡ. : Εδώ αξίζει το ποντάρισμα στο ΠΑΝΩ του 8.5% γιατί δίνει 2.85. Το κάτω δίνει 1.36 και είναι λίγο, δεν το παίζουμε.

ΛΑΟΣ: Πάνω ή κάτω από 3.5% με ίδιες αποδόσεις 1.85. Δε θα μπλέξω. Για όσους θέλουν οποσδήποτε να το παίξουν θα πω ΠΑΝΩ. Και κάτω από 4.

ΟΙΚΟΛ.ΠΡΑΣ. Δεν μπαίνουν Βουλή. Αυτό. Δίνει 2.00. Ωραιότατο.

ΠΑΣΟΚ: ΠΑΝΩ από 17.5%. ΠΑΝΩ από 17.5%. ΠΑΝΩ από 17.5%. ΠΑΝΩ από 17.5%. ΠΑΝΩ από 17.5%. Το καταλάβαμε; Δίνει 1.72. Bet your life on it.

Συνδιαστικά θα πόνταρα στους οικολόγους, στους ανεξάρτητους και στο ΠΑΣΟΚ. Δίνει 5.16.

Β. HEAD TO HEAD

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ - ΛΑΟΣ: Χ.Α. 1.36

ΚΚΕ - ΣΥΡΙΖΑ: Το 2.20 στο ΚΚΕ είναι πολύ. Θα το έπαιζα ακόμα κι αν δεν το πολυπιστεύω.

Γ. ΕΚΛΟΓΕΣ ΧΩΡΙΣ ΝΔ ΚΑΙ ΠΑΣΟΚ δηλαδή ποιος θα βγει τρίτος.

ΔΗΜ. ΑΡ. με απόδοση 34! Αξίζει ένα μικρό ποντάρισμα. Είναι μεγάλη η απόδοση.

Το σενάριο των επαναληπτικών που ανέφερα είναι πολύ πιθανό. Υπάρχει χρόνος για εκλογές σε ένα μήνα, μετά τα σχολεία. Ο Παπαδήμος θα συνεχίσει να είναι πρωθυπουργός. Θα οξύνουν κι άλλο την αντιπαράθεση, θα πείσουν και κανέναν μικρό να πάει μαζί τους. Θα ανεβάσουν και λίγο το Μάνο ή την Ντόρα. Γιατί αν ο κόσμος δει τη Δράση του Μάνου να έχει 2.5 ή να μένει οριακά έξω, θα τη βάλει μέσα στις δεύτερες. Και αυτός θα πάει με τους μεγάλους. Αυτά. Καλή μας επιτυχία. Θα τα πούμε τη Δευτέρα μετά τις εκλογές να δούμε τι κάναμε! 

Διαβάστε περισσότερα...

Ηλεκτρονικές Δημοσκοπήσεις: Ένας ανεκπλήρωτος έρωτας

Δημοσκοπήσεις επί δημοσκοπήσεων τον τελευταίο καιρό, με σχολιασμούς που προσπαθούν να κατευθύνουν την κοινή γνώμη, με τους γνωστούς πατροπαράδοτους τρόπους. Έκπληξη για αυτούς που θέλουν να θάψουν. Έκπληξη για το 3% της Χρυσής Αυγής τον καιρό που δεν μπορείς να περπατήσεις μετά τις 19:00 σε ΚΑΜΙΑ πόλη της Ελλάδας. Έκπληξη για τον Καμμένο που εκφράζει αντιμνημονιακές αντιλήψεις, τη στιγμή που δεν έχει μείνει φράγκο στην τσέπη. Έκπληξη και για αυτούς που θέλουν να σώσουν. Έκπληξη για τα χαμηλά του ΠΑΣΟΚ, όταν αυτό κυβερνάει 20 χρόνια και θα έπρεπε να είναι όλοι φυλακή. Έκπληξη για τα χαμηλά ΝΔ, ενώ εξαπάτησε με τη συγκυβέρνηση όλον τον κόσμο, μπλα μπλα μπλα. 

Οι κατευθυνόμενες δημοσκοπήσεις και πόσο μάλλον οι κατευθυνόμενες αναλύσεις των δημοσκοπήσεων είναι παγκόσμιο φαινόμενο το οποίο δε θα εκλείψει, γι' αυτό καλύτερα να βλέπει κανείς τα αποτελέσματα χωρίς σχολιασμό και αναλύσεις από ειδικούς παραπλανητές. Το θέμα μου σήμερα είναι άλλο.

Το θέμα μου είναι η τεράστιες διαφορές που παρουσιάζουν οι ηλεκτρονικές δημοσκοπήσεις από τις υπόλοιπες. 

Στον Capital η δημοσκόπηση 20.000 ψήφων έδειξε πρώτο κόμμα Καμμένο 24%, Χρυσή Αυγή 20% και οι υπόλοιποι από 3% ως 8%. Η δική μας δημοσκόπηση έδειξε Καμμένο 24%, Χρυσή Αυγή 18% και ΣΥΡΙΖΑ 16%, ενώ οι υπόλοιποι κάπου στα  4%-8%. Και σε άλλες ηλεκτρονικές δημοσκοπήσεις προηγούνται αυτοί οι τρεις και έπονται καταιδρωμένοι οι υπόλοιποι. Στις δημοσκοπήσεις όμως που παραγγέλνουν τα μέσα προηγείται πάντα η ΝΔ είναι σχεδόν δεύτερο πάντα το ΠΑΣΟΚ και οι ηλεκτρονικοί πρώτοι έσονται έσχατοι. Και προφανώς όπως θα φανεί θα έχουν δίκιο. Πού βρίσκεται όμως το μυστήριο αυτής της ιστορίας;

Το σίγουρο είναι ότι πολύ πιο εύκολα "νοθεύεις" το αποτέλεσμα ηλεκτρονικά. Είσαι στο PC σου ψηφίζεις, μπαίνεις από τη δουλειά ξαναψηφίζεις, μπαίνεις από το laptop και ξαναψηφίζεις. Αυτά χωρίς να μπαινεις από διαφορετικούς browsers και χωρίς άλλη προσπάθεια. Άρα νοθεύεται ευκολά. Η εντύπωση όμως που μου προκαλείται δεν είναι τα μεγάλα ποσοστά των μικρών αγανακτισμένων ανερχόμενων, αλλά η πολύ μικρή συμμετοχή αριθμητικά των μεγάλων. Δηλαδή η ΝΔ από 20% στο 6% ή στο 3%; Δε χρησιμοποιούν Νεοδημοκράτες το διαδίκτυο; Δε το χρησιμοποιούν Πασόκοι; Μόνο Χρυσαυγίτες και Καμμένοι; Αυτό μου φαίνεται άλυτο μυστήριο. Γιατί όση νοθεία και αν υπάρχει, τα πρώτα κόμματα στην κοινωνία είναι μερικά εκατομμύρια άνθρωποι. Πού είναι όλοι αυτοί; Όλοι γέροι και γριές; Όλοι; Μήπως απλώς είναι αδιάφοροι, βέβαιοι νικητές και αφήνουν τον υπόλοιπο κόσμο να σφαχτεί στα πόδια τους μέχρι να επιβεβαιώσουν την κυριαρχία τους; Πιθανόν. Μηπώς και αυτοί οι ίδιοι ηλεκτρονικά και ανώδυνα ψηφίζουν κάτι άλλο από αντίδραση για να συναιτίσουν το κόμμα της καρδιάς τους, που δεν μπορούν να απαρνηθούν γιατί εκεί οφείλουν την πρώτη τους BMW; Πιο πιθανόν. Άγνωσται αι βουλαί των διαπλεκομένων. Άγνωσται μέχρι τις έξι του άλλου του μηνού. Εκεί γνωσταί.

Θα παραμείνω στις θέσεις μου και στις προβλέψεις μου στο 

http://www.greece-in-greed.blogspot.com/2012/03/blog-post_15.html

Δεν έχει γίνει καμιά μεγάλη ανατροπή. Ίσως το μόνο που άλλαξε να είναι η βεβαιότητα της παρουσίας της Χρυσής Αυγής στη βουλή για την οποία εξέφραζα οριακές αμφιβολίες. Τα άλλα θα είναι κάπου εκεί. Οι μικροί και άγνωστοι ακόμα παραμένουν μικροί και άγνωστοι. Κρίμα βέβαια αλλά δεν είναι και στο χέρι τους η προβολή. Επίσης κάποιοι μου έβαλαν χέρι για το Μάνο και τη Δράση. Λίγοι βέβαια. Εδώ είμαι και εδώ είσαι. Πήρε και την Ξαφά. Ίσως πάρει και το Σημίτη να του ανταποδόσει τη χάρη για το Επικρατείας το 2004. Για να δημιουργήσεις ιστορία πρέπει πρωτίστως να τη γνωρίζεις. Αυτά.

Διαβάστε περισσότερα...