ΑΡΘΡΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ Chris CA: "To Greturn και η Μεγάλη Ιδέα του 2014"

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχουμε γίνει μάρτυρες πάμπολλων διαφορετικών απόψεων, τόσο εγχώριων όσο και διεθνών, με θέμα την δεινή οικονομική θέση που βρίσκεται η χώρα. Άλλες απόψεις είχαν υπόβαθρο την γνώση και τον ορθολογισμό, και άλλες την ιδεοληψία και τον συναισθηματισμό, με τις τελευταίες να είναι περισσότερο ευκολοχώνευτες από την πλατιά μάζα αφού δεν απαιτούν την ύπαρξη της παραμικρής σταγόνας γνώσης από τον ωκεανό πληροφοριών στον οποίο κολυμπάμε. 

Παρά την ροπή προς τον ορθολογισμό του υποφαινόμενου, αυτό το άρθρο αναγνωρίζει την ανάγκη για ένα πάντρεμα μεταξύ λογικών και συναισθηματικών κριτηρίων ως πυξίδα για το μέλλον των οικονομικοπολιτικών αποφάσεων από εδώ και πέρα. Ζούμε σε μια κοινωνία που η ιδεοληψία είναι πανίσχυρη με τα περισσότερα συνθήματα, απόψεις και διλήμματα να προέρχονται από προηγούμενος αιώνες ή δεκαετίες και ουδεμία σχέση να έχουν με το σημερινό παγκόσμιο status quo. Επειδή όμως όλα τα ωραία έχουν ένα τέλος, η ίδια κοινωνία φαίνεται να εισέρχεται απότομα στην σφαίρα του ορθολογισμού με την παγκόσμια σκηνή να (μας) αλαλάζει με κάθε τρόπο: Ladies and Gents, welcome to the real world. 

Μία από τις πιο θανατηφόρες και επικίνδυνες λέξεις που έχουν ακουστεί στην νεώτερη ιστορία της Ελλάδας είναι το Grexit. Εμπνευστές του ήταν δύο οικονομολόγοι της Citigroup, o Willem Buiter και ο Ebrahim Rahbari, οι οποίοι έδιναν περίπου 90% στην πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας από το κοινό ισχυρό νόμισμα. Ευτυχώς για εμάς, εάν στη Citi ήταν τόσο καλοί στις προβλέψεις μπορεί να είχαν αποφύγει την ντροπιαστική κρατικοποίηση του 2008 από το αμερικανικό δημόσιο. Δυστυχώς για εμάς, πολλοί εγχώριοι οικονομολόγοι και πολιτικοί ταλιμπάν ασπάστηκαν την άποψη με ανυπολόγιστη ζημιά στο τομέα του εμπορίου. Τολμώ να πω ότι αν είχε επιβεβαιωθεί η προφητεία της Citi, οι συνέπειες και οι πληγές για την Ελλάδα θα ήταν τόσο μεγάλες ώστε η χώρα θα χρειάζονταν δεκαετίες για να συνέλθει, αν ποτέ τα κατάφερνε. Σε γενικές γραμμές πάντως, ήταν μια αίολη μη ρεαλιστική θεωρία για ένα απλό λόγο: Δεν ήταν προς το συμφέρον κανενός εντός της Ευρωζώνης.

Αυτό δεν σημαίνει όμως ούτε ότι παίζεις με τα σπίρτα στην πυριτιδαποθήκη, ούτε ότι χαϊδεύεις χειροβομβίδες και χαμογελάς όπως πρότειναν νεόκοποι πολιτικοί αστέρες. Μια ματιά στις επιπτώσεις της κυπριακής οικονομίας περίπου ένα χρόνο μετά το μπαμ θα σας πείσει για την ορθότητα των συναισθηματικών τσαμπουκάδων σε περιόδους κρίσης. Κάποιος εύλογα θα αναρωτηθεί πώς είναι δυνατόν μια οικονομικοπολιτική εξέλιξη να μην είναι προς το συμφέρον κανενός αφού σχεδόν τα πάντα στη ζωή είναι zero sum games (παιχνίδια με μηδενικό αποτέλεσμα). Πιθανώς, κερδισμένοι από μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν μονάχα τρίτοι ισχυροί πόλοι όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία, όπου τα εθνικά τους νομίσματα θα ανακτούσαν μέρος της χαμένης τους αίγλης και ισχύς. Όσο για το πολυθρύλητο εγχώριο ‘λόμπι της δραχμής’, πιστεύω ότι αν χυθεί ένα καζάνι με υδροφθορικό οξύ σε ένα γεμάτο δωμάτιο με κόσμο, τότε απλά πεθαίνουν όλοι, ακόμα και αυτοί που νομίζουν ότι διαθέτουν την κατάλληλη στολή προστασίας. 

Κανένας Έλληνας πολιτικός δεν θα αποφασίσει ποτέ το άλμα στο κενό, αφού το κίνητρο της αυτοσυντήρησης είναι πάντα το πιο ισχυρό, ούτε κάποιοι ξένοι εκλεγμένοι θα αποφασίσουν να φιτιλιάσουν την ευρωπαϊκή ευμάρεια με ένα ηχηρό ‘Gret out of here’.

Ως απάντηση στα παραπάνω αρνητικά σενάρια ήρθε το Grecovery του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά ως λάβαρο για την απαρχή θετικής ψυχολογίας και σκέψης γύρω από την Ελλάδα. Το μότο είναι στη σωστή κατεύθυνση μαζί με το Greek success story σε επίπεδο PR και τουρισμού, αρκεί να συνοδεύονταν και με τα ανάλογα πρακτικά απτά αποτελέσματα. Το να πηγαίνει Έλληνας πρωθυπουργός στην Κίνα και να μιλάει για ελληνικό success story, είναι σαν να πηγαίνουν έλληνες ποδοσφαιρικοί παράγοντες στη Βρετανία για να μιλήσουν για το εύ αγωνίζεσθαι. Ανέκδοτο, δηλαδή.

Η σημερινή πολιτική ηγεσία της χώρας έχει έντονα σημάδια πατριωτισμού αλλά και ορθολογισμού, κάτι που έλειψε τόσο από την διακυβέρνηση επί Κ. Καραμανλή όσο και από αυτή επί Γ. Παπανδρέου. Ένα μείγμα (δεξιάς) ιδεοληψίας και (οικονομικού) πραγματισμού. Τα προηγούμενα χρόνια, το τρίπτυχο κρατισμός – νιρβάνα - ανομία οδηγούσε τους πεφωτισμένους ηγέτες του τόπου με την ίδια ζέση που οδηγεί και τους περισσότερους ηγέτες της σημερινής αντιπολίτευσης. Για να μην περάσει το νόημα ότι αυτό το άρθρο πλέκει το εγκώμιο της τωρινής πολιτικής ηγεσίας ως γνήσιο εκπρόσωπο της Realpolitik, απλά θα υπενθυμίσω τους καθαρά συναισθηματικούς χειρισμούς του Α. Σαμαρά επί πρωθυπουργίας Κ. Μητσοτάκη που οδηγούν στη διαφαινόμενη πολιτική ήττα από τα Σκόπια για το θέμα της ονομασίας. Όπως είχε πει και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ‘δεν υπάρχουν εθνικά δίκαια. Υπάρχουν μόνο εθνικά συμφέροντα’.

Τις τελευταίες εβδομάδες διαρρέεται στον Τύπο, ότι επίκειται τους επόμενους μήνες, η επιστροφή του ελληνικού κράτους στo παλκοσένικο των χρηματαγορών, κάτι που έστω και αν γίνει αρχικά για λόγους εντυπωσιασμού θα σημάνει σταδιακά το τέλος της εποχής των μνημονίων και την μερική αποδέσμευση από την κηδεμονία της τρόικας. Το Greturn όμως στις αγορές δεν θα σημαίνει τίποτα περισσότερο παρά ένα νέο κύκλο ακριβού δανεισμού αν δεν συνοδευτεί με φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις με αιχμές του δόρατος τις ιδιωτικοποιήσεις και την προσήλωση στην εισαγωγή τεχνολογίας σε όλους τους τομείς. Μετά από δεκαετίες έντονου κρατικού παρεμβατισμού και κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας, ήρθε η ώρα για την απαρχή της επιστροφής της χώρας στην παγκόσμια ελίτ μέσω ενός νέου μοντέλου. Ο καπιταλισμός εφαρμόζεται επιτυχημένα σε χώρες όπως η Κίνα, οι ΗΠΑ, η Νορβηγία και η Γερμανία, έστω και με διαφορετική μορφή. Αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι ένας Χάρτης για την δημιουργία ενός ‘Ελληνικού καπιταλισμού’ με τις συνθήκες να είναι πιο ώριμες από ποτέ. 

Ως ποδοσφαιρόφιλος, αισθάνομαι ότι βρισκόμαστε οικονομικά στο σημείο ζερό, μηδέν, στο σημείο καμπής που βρεθήκαμε μετά την ήττα από την Φιλανδία με 5-1 τον Σεπτέμβριο του 2001. Με ένα καλό διαφορετικό σχέδιο και με στιβαρή ηγεσία, η ομάδα πέτυχε το απόλυτο comeback και μόλις 3 χρόνια αργότερα αναρριχήθηκε στην κορυφή της Ευρώπης. Η Νορβηγία μέσα σε λίγες δεκαετίες μετατράπηκε από χώρα ψαράδων, στην χώρα με το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο παγκοσμίως. Impossible is nothing. 

Ο μακροπρόθεσμος στόχος δεν πρέπει να είναι απλά να απαλλαγούμε από τον δανεισμό των Γερμανών ή οποιουδήποτε άλλου. Η ελληνική Μεγάλη Ιδέα του 2014 θα πρέπει να είναι να φτάσουμε στο σημείο να δανείζουμε εμείς τους Γερμανούς. Χρειάζεται ορθολογισμό αλλά και θετικά συναισθήματα. Χρειάζεται κόπο και προσήλωση. Χρειάζεται τεχνογνωσία και ελευθερία. Θα γίνει. Σε κάποιους θα ακουστούν ουτοπικά όλα αυτά, αλλά ‘αν κοιτάς τα αστέρια θα φτάσεις το ταβάνι σου. Αν κοιτάς το ταβάνι, μάλλον θα μείνεις στο πάτωμα’.

Chris CA

Διαβάστε περισσότερα...

Άρθρο Ε. Φράγκου - Αφήστε μας να χρεοκοπήσουμε!

Είναι πλέον καθαρό ότι οι «αδελφοί μας ΓΕΡΜΑΝΟΙ, οι του ΔΝΤ και οι φίλοι τους», με τα μέτρα που επιδιώκουν να επιβάλουν, δεν φροντίζουν μόνο για την οικονομική καταστροφή της Ελλάδας αλλά και για την βιολογική εξόντωση  των Ελλήνων.  Θα τους αφήσουμε να ψηφίσουν τη νέα δανειακή σύμβαση και την τελική υποδούλωσή μας; Σήμερα με την υπόθεση του Διστόμου ακούσαμε για μια ακόμη φορά ότι ο κύριος Σημίτης υπέγραψε  την παραίτηση της Ελλάδας από τις Γερμανικές Αποζημιώσεις.  Αν αυτό ισχύει, που κατά τα φαινόμενα ισχύει, δεν θα το σύρει στα δικαστήρια κανείς;  Πρόκειται περί εσχάτης προδοσίας!  Θα μείνει ατιμώρητος;

Όλα επιτρέπονται λοιπόν στην Ελλάδα;  Αντιπρόεδροι που είπαν δεν πειράζει θα την πάρει ο άνεμος τη σημαία.  Υπουργοί που αφού σκόρπισαν θάνατο στην Ελλάδα επιβραβεύτηκαν με το ΠΕΧΩΔΕ.  Εύγε μας….

----------------------

Αξιότιμοι κύριοι -κυρίες Βουλευτές 

Μη μας εξαθλιώσετε, μη μας εξευτελίσετε άλλο!  Mην παραδώσετε στους δανειστές μας  και την τελευταία πέτρα της Ελλάδας!....

Το γνωρίζετε πολύ καλά, όπως το ξέρουμε όλοι και όπως το επιβεβαιώνουν και οι πιο έγκριτοι ξένοι και έλληνες οικονομολόγοι «τα μέτρα που ζητούν οι αδηφάγοι και ανάλγητοι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ  ξεπουλάνε την χώρα και χειροτερεύουν την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας».

- Ποιο ΔΝΤ θα αφήσει την Ελλάδα να πτωχεύσει όταν θα αναγκαστεί να πληρώσει (αντί τα λίγα δις που μας δανείζουν ρουφώντας και την τελευταία μας ικμάδα) τρισεκατομμύρια για να καλύψει τα CDS;

- Ποια Γερμανία θα μας πετάξει έξω από ευρώ ή Ε.Ε.; Πώς θα μπορέσει τότε να βάλει χέρι στο πλούτο μας;

Γιατί υποκύπτουμε τόσο αβασάνιστα στους τόσο απροκάλυπτους εκβιασμούς τους; 

  

Αλλά ακόμη και αν δεν μας δανείσουν, είναι προτιμότερη μια άτακτη χρεοκοπία, μια στάση πληρωμών άμεσα, τώρα που μπορούμε με βάση το Ελληνικό δίκαιο, γιατί αργότερα δεν θα μπορούμε ούτε να χρεοκοπήσουμε!....

Οι επιπτώσεις μιας χρεοκοπίας που θα αποφασίσουμε εμείς, θα είναι εν πολλοίς ίδιες με την ελεγχόμενη χρεοκοπία με τους όρους που θέτουν, όπου θα προκύψει περαιτέρω ύφεση, ανεργία, φτώχια, εξαθλίωση, διάρρηξη κοινωνικού ιστού, κλπ   

Το ξέρετε καλύτερα από μας ότι ο μόνος λόγος που μας στηρίζουν έγκειται στο α) να μην επωμιστούν το μεγαλύτερο κόστος μιας άτακτης και μη σχεδιασμένης από αυτούς πτώχευσης  και β) για να μπορέσουν να απομυζήσουν και την τελευταία ρανίδα του πλούτου μας.  Δε μας στηρίζουν για να μας σώσουν.

Εμείς κερδίζουμε άραγε κάπου από την στήριξή τους;......  Το έδειξε η διετής μας πορεία προς το θάνατο και την καταστροφή.

Θα ψηφίσετε «τα όποια ετήσια έσοδα, ανεξάρτητα από τις συνθήκες, να εξοφλούν κατά απόλυτη προτεραιότητα τους δανειστές και μετά αν και όσα μείνουν να δίδονται στις αμοιβές και ανάγκες των Ελλήνων»;

Θα ψηφίσετε την αφαίρεση της δυνατότητας της Ελλάδας ακόμη και να κηρύξει πτώχευση;

Θα ψηφίσετε τα νέα μέτρα;  Θα ψηφίσετε τις νέες απαιτήσεις της Τρόικας που με τα βεβαιότητας οδηγούν σε ανείπωτη φτώχεια, τον αφανισμό της Ελλάδος, και την υποδούλωση των πολιτών για τα επόμενα 50-100 χρόνια τουλάχιστον;

Μη ψηφίσετε –  ας κηρύξουμε εμείς στάση ή αναστολή πληρωμών, ας διαπραγματευτούμε σκληρότερα και ως κυρίαρχο κράτος. Όχι άλλη υποδούλωση και υποχώρηση στους κερδολάγνους δανειστές μας.

--------------------------

Υ.Γ.

Πώς είναι δυνατό ο κύριος Θ. Πάγκαλος που φρόντισε να πάρει ο άνεμος τη σημαία στα ΙΜΙΑ να είναι αντιπρόεδρος της κυβέρνησης;

Πώς είναι δυνατό ο κύριος Γ. Παπακωνσταντίνου που άφησε πίσω του καμένη γη στην οικονομία να είναι σήμερα υπουργός ΠΕΧΟΔΕ;

Πώς είναι δυνατό ο κύριος Κ. Σημίτης που  εκτός των άλλων υπέγραψε την παραίτηση της Ελλάδας από τις Γερμανικές αποζημιώσεις να ζει ακόμη στην Ελλάδα;

Ε. Φράγκος

Διαβάστε περισσότερα...

Άρθρο Αναγνώστη - Μην κλαις Ελλάδα

Άρθρο αναγνώστη @joanpirp

Τον τελευταίο καιρό ακούω πόσο ανταγωνιστικοί θα γίνουμε όταν θα κόψουμε και άλλο τους μισθούς και τις συντάξεις.  Πόσο ανταγωνιστικοί – λίγο ανταγωνιστικοί – γίναμε που έχουμε μειώσει το μισθολογικό κόστος.  Πόσο ανταγωνιστικοί γινόμαστε καθημερινά με την ανεργία στα ύψη.  Στα δικά μου σχολεία και πανεπιστήμια με δίδαξαν ότι η ανταγωνιστικότητα δεν είναι ενάντια στην βιωσιμότητα.   Μάλλον πήγα σε λάθος σχολεία.  Ποιος ξέρει.  

Όμως όσο και αν θέλω να τους πιστέψω, όσο και αν θέλω να τους εμπιστευτώ, από το μυαλό μου δεν μπορεί να βγει ούτε λεπτό η εικόνα της γριούλας που έψαχνε προχτές στα σκουπίδια για να βρει κάτι να φάει.  Δε θα ξεχάσω  ποτέ το βλέμμα της πως χαμήλωσε όταν με είδε.  Δεν ξέρω αν ήταν από ντροπή ή από περηφάνια.  Δεν ξέρω καν αν ήταν από απόγνωση και αν ήθελε να κρύψει το γιατί που καθρεπτιζόταν στο βλέμμα της.    Στο μυαλό μου καθημερινά περνάνε εικόνες τις οποίες ποτέ δεν πίστευα ότι θα ζήσω.  Δεν έζησα κατοχή αλλά βλέποντας τις ταινίες ή ακούγοντας τους παλαιότερους να τα αφηγούνται, αναρωτιέμαι πολλές φορές ποια είναι η διαφορά.  Τότε λέει μας είχαν υποδουλώσει οι εχθροί,  τότε μας καταπίεζε ο ζυγός της σκλαβιάς.  Τότε οι άνθρωποι πέθαιναν στους δρόμους από την πείνα.  Ενώ τώρα;  Τώρα ο ζυγός ονομάζεται κυβέρνηση, ο εχθρός είναι αυτοί που τους δώσαμε την ψήφο εμπιστοσύνης μας, και τώρα  ο κόσμος πεθαίνει  κάθε μέρα από την πείνα, από το κρύο και από την δυστυχία με ένα τεράστιο γιατί  στο μυαλό τους, υποδουλωμένοι όχι μόνο στον ξένο ζυγό αλλά και στον ζυγό που έχουν στήσει οι πολιτικοί μας .  


Ποια λοιπόν είναι η διαφορά;   Ποια είναι η διαφορά της χούντας – που επίσης δε θυμάμαι- αλλά από αυτά που έχω ακούσει καμιά φορά απορώ.  Τότε λέει, δεν είχαμε ελευθερία λόγου, ενώ τώρα;  Τώρα μπορούμε να λέμε ότι θέλουμε, μας βοηθά και η τεχνολογία για αυτό, όμως… δεν μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε.  Δεν έχουμε το έλεγχο πια ούτε καν του οικογενειακού μας προγραμματισμού.   Τότε λέει αποφασίζανε και διατάζανε, ενώ τώρα δεν το λέμε έτσι.  Τώρα το λέμε, νομοθετική πράξη, μνημόνιο, πολυνομοσχέδιο και άλλα πολλά.  Τότε δεν είχαμε  δικαίωμα ψήφου, τώρα όμως έχουμε.  Μια ψήφος που τελικά λίγη σημασία έχει αφού η φωνή του λαού δεν ακούγεται, κρύβετε βαθιά, θάβεται για να μην ακουστεί η αλήθεια .   Αντί για την φωνή του λαού έχουμε την φωνή του κοινοβουλίου, έχουμε την σάπια και ψεύτικη φωνή όλων εκείνων που κρύβονται πίσω από τις λέξεις «σωτηρία» και «πτώχευση».  Εκείνων που αρνούνται να ακούσουν τις κραυγές του λαού και κωφεύουν στον πόνο του και τη δυστυχία του.  Εκείνων που ο λαός τους εμπιστεύτηκε για ένα καλύτερο αύριο, παίρνοντας τελικά ένα κατάμαυρο και δυστυχισμένο αύριο.  Εκείνων που σώζουν την χώρα χωρίς την ίδια την χώρα.  Εκείνων που καταπατούν τα όνειρα του ελληνικού λαού μέσα από μεγάλες και βαρύγδουπες κουβέντες και φράσεις, όπως σωτηρία,  ανταγωνισμός και ανάπτυξη.  Εκείνοι που έχουν σκύψει το κεφάλι , που έχουν ταπεινώσει τα ιδανικά της χώρας τους, και που έχουν αμαυρώσει ένα ολόκληρο λαό.  Εκείνους που μπέρδευαν την σωτηρία με την προδοσία.  Γιατί κύριοι,  ας με συγχωρέσουν οι κύριοι, η Ελλάδα δεν υπάρχει χωρίς το λαό της, γιατί η ελληνική δικαιοσύνη δεν χρειάζεται κανένα ξένο δίκαιο, και γιατί ο Έλληνας δεν χρειάζεται επίτροπο για να του πει τι πρέπει να κάνει.  Εσείς είστε αυτοί που δεν ξέρετε τι κάνετε, που είστε ανίκανοι να δείτε και να πράξετε το αυτονόητο, ανίκανοι να κάνετε έστω και το μισό από αυτό για το οποίο εκλεχτήκατε. 

Αυτή λοιπόν είναι η Ελλάδα των Ολυμπιακών;  Αυτή είναι η Ελλάδα του 2012;  Αυτή είναι η Ελλάδα της Ευρώπης;  Η Ελλάδα της δημοκρατίας και του πολιτισμού;  Είναι δημοκρατία κύριοι το αποφασίζω και κάνω πράξη νομοθετικού περιεχομένου;  Δεν νομίζω.  Εγώ τουλάχιστον δεν διδάχθηκα αυτό, οι γονείς μου δεν με μεγάλωσαν με αυτή την τραμπουκική συμπεριφορά, εγώ την προδοσία δεν την ονόμασα ποτέ, σωτηρία ή ανταγωνιστικότητα.   Εγώ δεν μεγάλωσα περιμένοντας να ζήσω όλα αυτά τα οποία οι παππούδες μου ήθελαν να ξεχάσουν, δεν μεγάλωσα για να παραδώσω την χώρα μου σε αυτούς που δεν μπόρεσαν να την πάρουν ποτέ, σε αυτούς που δεν αξίζουν ούτε καν ένα βλέμμα μου.  Δεν μεγάλωσα για να σας βλέπω να κρύβεστε στα κλουβιά της βουλής και να σκύβετε το κεφάλι σας, δίνοντας τα πάντα χωρίς λόγο.   Δεν μεγάλωσα για να σας βλέπω να κρύβεστε πίσω από κροκοδείλια δάκρυα και ψεύτικα συνειδησιακά προβλήματα, ψηφίζοντας την καταδίκη του ελληνικού λαού.  Μεγάλωσα για να ζήσω στην χώρα μου, στην Ελλάδα, και η Ελλάδα ανήκει σε εμένα, στην γριούλα που ψάχνει κάτι να φάει, στους άστεγους που κάποτε είχαν ζωή, στο παιδί  μου που έχει όνειρα, στον συνταξιούχο που χρόνια πλήρωνε τις εισφορές τους, στον μισθωτό που πληρώνει τις υποχρεώσεις τους, στον έλληνα που γεννήθηκε σε αυτή την χώρα.   Σε εμάς ανήκει κύριοι η Ελλάδα, όχι σε εσάς!!!!  Η Ελλάδα πεθαίνει από εσάς καθημερινά, λεπτό με λεπτό, χάνει αυτό που της δίνει ζωή και αξία, τους ανθρώπους της, χάνει το αίμα από τις φλέβες της  λεπτό με λεπτό, χάνει τα νιάτα της  και γερνά μέρα με την μέρα. Γιατί;

Αλλά ξέχασα!!!  Μην κλαις Ελλάδα, γιατί θα γίνεις ανταγωνιστική!!!!  Δεν πεθαίνεις Ελλάδα απλά ανταγωνίζεσαι...@joanpirp

Διαβάστε περισσότερα...

Απληστία και Καπιταλισμός, του Αλέξανδρου Βαρδουλάκη

(σχολιασμός του άρθρου  
http://www.euro2day.gr/ftcom_gr/194/articles/676046/ArticleFTgr.aspx )

Η άποψη ότι η απληστία είναι αναπόσπαστο χαρακτηριστικό του καπιταλισμού είναι trendy, αλλά απέχει από το να είναι ακριβής (από εδώ και πέρα με τον όρο καπιταλισμό εννοώ ένα αποκεντρωμένο οικονομικό σύστημα στο οποίο υπάρχει ελευθερία συνδιαλλαγής και σύναψης ιδιωτικών συμβολαίων, όπως και νομικό πλαίσιο που διέπει τον διακανονισμό τους και προστατεύει την ατομική ιδιοκτησία). Η πρόσφατη κρίση του καπιταλισμού, η οποία ήταν σύντομη-η Αμερική επανήλθε γρήγορα σε αναπτυξιακή τροχιά, έχει αποδοθεί σε μεγάλο βαθμό στην απληστία του χρηματοοικονομικού συστήματος. Οι περισσότεροι από τους υπευθύνους γλίτωσαν και αυτό δημιούργησε κοινωνικές ανισότητες και προσβολή του αισθήματος δικαίου. Είναι ο καπιταλισμός ως οικονομικό σύστημα υπαίτιος ή η απληστία βρήκε πάτημα στην ελλειπή εφαρμογή ενός οικονομικού συστήματος;

Η λογική εξέταση του προβλήματος είναι περίπλοκη. Θα υποστηρίξω το επιχείρημα ότι η απληστία υπάρχει σε κάθε οικονομικό σύστημα, αλλά είναι πιο εύκολο να ελεγχθεί στις αποκεντρωμένες οικονομίες παρά σε συστήματα υπαρκτού σοσιαλισμού ή πιο lite εκφάνσεις κρατισμού. Γιατί είναι η απληστία, η οποία πηγάζει από ιδιωτικό συμφέρον, βλαβερή για το σύνολο της οικονομίας και κατ' επέκταση της κοινωνίας; Δεν ισχύει ότι όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα; 'Αλλωστε το σύστημα της αγοράς στο οποίο θεωρητικά -τεράστιο πρόβλημα και σημαντικός λόγος μη πιστής εφαρμογής του καπιταλιστικού συστήματος- όλοι μπορούν να συμμετέχουν, θα τιμωρούσε τέτοιες συμπεριφορές και η δυνατότητα σύνταξης συμβολαίων με κατάλληλους όρους θα απέτρεπε ακόμα και την εκδήλωσή. Το εν λόγω άρθρο του Professor Sachs παραθέτει μερικούς από τους λόγους που το σύστημα της αγοράς αποτυγχάνει να επιτύχει το ιδανικό αποτέλεσμα (first-best), όπως συναλλακτικά κόστη και αδυναμία δανεισμού για μικρές επιχειρήσεις, που λειτουργούν ως εμπόδια στον πλήρη ανταγωνισμό, την ασύμμετρη πληροφόρηση και άλλα. Ως βάση όλων αυτών των προβλημάτων πρέπει να θεωρείται η αδυναμία σύνταξης όρων για κάθε δυνατή έκφανση απληστίας από τον αντισυμβαλλόμενο. Για παράδειγμα, ο εν δυνάμει μέτοχος ή δανειστής μιας εταιρείας να μπορούσε να γράψει ένα συμβόλαιο που να κατοχυρώνει ότι τα bonus ενός στελέχους θα δεσμεύονται σε ουδέτερο τραπεζικό λογαριασμό και θα αποδίδονται στον δικαιούχο μόνο εφόσον εξακριβωθεί ότι δεν έπραξε προς όφελός του (moral hazard) και εις βάρος του μετοχικού και δανειακού κεφαλαίου. Ο δανειστής που χάνει τα χρήματα του από ανεύθυνη διαχείριση δεν θα ήταν θύμα σε αυτή την περίπτωση, αλλά άξιος της μοίρας του. Δυστυχώς, τέτοια συμβόλαια είναι πρακτικά αδύνατον να γραφτούν για τους λόγους που αναφέρει και ο J.Sachs.Η έρευνα και πρακτική έχουν, όμως, εφαρμόσει παραπλήσια συμβόλαια, τα οποία αποτρέπουν αμιγώς ιδιοτελή συμπεριφορά. Μπορεί να μην είμαστε στο first best, αλλά μπορούμε να επιτύχουμε το second best, οπότε ποιος ο λόγος να ασχοληθούμε με ρυθμιστικό πλαίσιο και κρατικό παρεμβατισμό, που θα είχε το ίδιο αποτέλεσμα (οι οικονομολόγοι μπορούν να κοιτάξουν το άρθρο του Diamond http://www.jstor.org/pss/1815367); H απάντηση είναι εύκολη, αν και αποτελεί κατά την άποψη μου, την μεγαλύτερη συνεισφορά του Joseph Stiglitz. Η οικονομία είναι ένα κλειστό σύστημα και η συμπεριφορά των παραπάνω αντισυμβαλλόμενων μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες στην ευημερία τρίτων. Οι συνέπειες αυτές μεταδίδονται μέσω του συστήματος της αγοράς και των τιμών (http://www.jstor.org/pss/2297273). Η παραδοχή είναι ότι οι δύο αντισυμβαλλόμενοι δρώντας προς ίδιον συμφέρον και ορθολογικά δεν θα ενσωματώσουν τις συνέπειες προς τρίτους στις αποφάσεις τους. Οι συνέπειες (externalities) θα είναι χρηματικές (προτείνω ανεπιφύλακτα το το εξής άρθρο του Martin Shubik-Nash's classmate and one of the greatest thinkers-free access: http://dido.wss.yale.edu/P/cd/d02b/d0288.pdf). Το επιχείρημα γίνεται πιο κατανοητό φέρνοντας ως παράδειγμα τον τραπεζικό κλάδο. Οι μέτοχοι των τραπεζών, οι οποίες έχουν κατηγορηθεί για άπληστη συμπεριφορά, είναι το ίδιο υπεύθυνοι που δεν δέσμευσαν τους διαχειριστές κεφαλαίων με τα κατάλληλα συμβόλαια. Ήταν παράλογη συμπεριφορά; Γιατί να διακινδυνεύσουν τόσο πολύ να χάσουν την περιουσία τους; Γιατί απλά δεν διακινδύνευσαν! Οι τράπεζες διαδραματίζουν έναν πολύ ξεχωριστό ρόλο για την οικονομία (που δεν θα αναλύσω εδώ, όπως και πολλές άλλες σημαντικές λεπτομέρειες). Οι δεσμεύσεις για άρνηση κρατικής διάσωσης όταν τα πράγματα πάνε καλά είναι απλά cheap talk. Θεωρείστε για παράδειγμα την πολιτική μετά την κατάρρευση της Lehman ή την προσοχή που δίνεται επί του παρόντος στην ενδεχόμενη χρεωκοπία της Ελλάδας. The second round effects are just mind-blowing. 


Αν μπορούσαμε να αφήσουμε τις τράπεζες να καταρρεύσουν και να ήμαστε αξιόπιστοι σε αυτό, οι αρνητικές συνέπειες λόγω της απληστίας θα ήταν πολύ μικρότερες. Από την άλλη, είναι συμφέρον στις καλές εποχές να έχουμε μεγάλες τράπεζες για να μειωθούν τα κόστη δανεισμού τόσο για τους πολίτες όσο και για τις κυβερνήσεις..Μήπως αυτό σημαίνει ότι ο καπιταλισμός έχει πεθάνει; Too strong of a statement. Απλά σημαίνει ότι χρειαζόμαστε το κατάλληλο ρυθμιστικό πλαίσιο, το οποίο είναι εφικτό και τα τελευταία χρόνια γίνεται μεγάλη πρόοδος προς αυτή την κατεύθυνση. Ακούγεται οξύμωρη η ανάγκη ρυθμιστικού πλαισίου για τον καπιταλισμό, αλλά φοβάμαι ότι είναι αναπόφευκτη τουλαχίστον μέχρι να εμφανιστεί ο επόμενος Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Adam Smith, Ricardo ή Μarx. Να υπενθυμίσω ότι η ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών και ο σχεδιασμός της νομισματικής πολιτικής δεν επιτεύχθηκαν σε μια μέρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι έπρεπε να καταργήσουμε το σύστημα των αγορών και να τυπώσουμε κουπόνια όπως στον υπαρκτό σοσιαλισμό. Σε μία τέτοια περίπτωση δεν θα ανησυχούσαμε για τις αρνητικές συνέπειες από το καπιταλιστικό σύστημα των αγορών. Αλλά θα ανησυχούσαμε για την ικανότητα μιας ομάδας σοφών να ξέρουν και να δρούν προς όφελος των προτιμήσεών και επιθυμιών μας. Όπως μου υπενθυμίζει ένας φίλος μου, "σοφοί" υπάρχουν και στον καπιταλισμό και στη διαδικασία δημιουργίας του ρυθμιστικού πλαισίου που αναφέρω, οι οποίοι κατευθύνουν τις μάζες και καρπώνονται τα αποτελέσματα της χειραγώγησης. Θέλω να πιστεύω ότι η συμμετοχή όλων μας, όντας ενημερωμένοι (εύκολο στις μέρες μας) και σκεπτόμενοι, στις δημοκρατικές διαδικασίες όπου λειτουργεί ο καπιταλισμός θα περιορίσει την δράση των παραπάνω και θα επιτρέψει την ανάδειξη όχι απαραίτητα Πλατωνικού τύπου σοφών, αλλά τουλάχιστον αξιόλογων ατόμων που να αναγνωρίζουν ως εργοδότη τουσ το θεσμό που υπηρετούν, ο οποίος δεν έχει επωνυμία νομικού ή φυσικού προσώπου. Ας επιστρέψουμε, όμως, στο θέμα μας. Οι αγορές μεταδίδουν την ιδιωτική πληροφόρηση και επιθυμίες πολύ πιο αποτελεσματικά από ένα σύστημα κεντρικής διαχείρισης. Ναι οι αγορές κάνουν λάθη, αλλά με το κατάλληλο ρυθμιστικό πλαίσιο διορθώνονται γρήγορα (τις δεκαετίες του '20-'30 οι συζητήσεις για το θέμα αυτό ήταν το βασικό αντικείμενο οικονομικής έρευνας, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να κοιτάξουν την ακόλουθη μη τεχνική περίληψη του Marschak http://www.jstor.org/pss/1909469) . Ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα του κρατισμού είναι ότι η απληστία εκδηλώνεται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό. Πολλοί αναλυτές αποδίδουν την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης στην ανεξέλεγκτη διαφθορά ως προς την κατανομή των πόρων. Τέτοια ιδιοτελής συμπεριφορά (moral hazard) είναι πολύ πιο δύσκολο να ελεγχθεί σε μη αποκεντρωμένες οικονομίες ακολουθώντας την παραπάνω λογική. Οι ομοιότητες με την μεταπολιτευτική Ελλάδα είναι εμφανείς. Ο Marx βέβαια μίλησε για την κοινωνική τάξη ως την βασική οικονομική μονάδα σε αντίθεση με την ελεύθερη οικονομία που είχε στο επίκεντρο το άτομο. 


Η παρούσα κατάσταση στην Αμερική με τις μεγάλες ανισότητες παραπέμπει προς τα εκεί. Η διαφορά είναι η ύπαρξη δημοκρατικού καθεστώτος και η δυνατότητα της πλειοψηφίας να εκλέξει τον πρόεδρο που θα κάνει τέτοιες μεταρρυθμίσεις, οι οποίες είναι εφικτές σε ένα αποκεντρωμένο οικονομικό σύστημα και μπορούν να αυξήσουν την ευημερία ακόμα και των πλουσιότερων κοινωνικών τάξεων (παραπέμπω τους ενδιαφερόμενους οικονομολόγους στο κλασικό άρθρο των Geanakoplos & Polemarchakis - free access http://cowles.econ.yale.edu/P/cd/d16b/d1662.pdf). Τα εργαλεία υπάρχουν ακόμα και υπό την παρουσία ενός αμιγούς καπιταλιστικού συστήματος. Θέληση χρειάζεται για να αντιμετωπιστούν οι κοινωνικές προεκτάσεις της ανεξέλεκτης δράσης ενός κακού καπιταλισμού, όπως πολύ ωραία αναλύονται στο υπο αναφορά άρθρο. Τελειώνοντας, μπορεί ο καθένας να καταλάβει τα externalities που δημιούργησε στην ελληνική οικονομία και κοινωνία με τον τρόπο που ψήφισε και υποστήριξε κυβερνήσεις κρατικιστικής αντίληψης και ένα πελατειακό κράτος, έχοντας πιθανώς ελλιπή πληροφόρηση, αλλά ακολουθώντας προσωπικό συμφέρον. Democracy is full of externalities, but it's by far the best we have.

Ακολουθεί σχόλιο του greeceingreed, το οποίο βρίσκει τον εγγράφωντα απόλυτα σύμφωνο. 

Προφανώς και δε χρειάζεται ειδική μνεία ότι καπιταλισμός χωρίς δημοκρατία δεν υφίσταται. Και πώς να υπάρχει αφού ο Καπιταλισμός είναι η δημοκρατία της αγοράς. Όπως η δημοκρατία επιτρέπει ελευθερίες στο γνωστό βαθμό που λέει και το ρητό (δηλαδή μέχρι το σημείο να μην καταπατάται η ελευθερία του άλλου) έτσι πρέπει να λειτουργεί και ο καπιταλισμός. Δε λειτουργεί όμως. Ίσως λόγω της απληστίας όπως είπες, ίσως λόγω των νέων ηθών που επικρατούν. Πάντως οι αιτίες είναι κοινωνικές-κοινωνιολογικές και όχι οικονομικές. Έχω την εντύπωση πως η Ελλάδα όσον αφορά τις πελατειακές σχέσεις κράτους - πολιτών είναι ειδική περίπτωση και γι αυτό δεν μπόρεσαν εγκαίρως οι ξένοι να κατανοήσουν τι συμβαίνει σε αυτή τη χώρα. Παντού υπάρχει διαφθορά και πελατειακή σχέση αλλά στη δική μας περίπτωση φαίνεται σαν μια συνολική απάτη κράτους-πολιτών έναντι σε όλους τους υπολοίπους. Σαν ένα σιωπηλό συμβόλαιο μεταξύ μας. Εντός των τειχών. Το οποίο πληρώνουμε. Γιατί αν θέλεις ένα συμβόλαιο εντός των τειχών, θα πρέπει και να είσαι έτοιμος να επιβιώσεις εντός των τειχών. Έτσι πάει.

Διαβάστε περισσότερα...

Άρθρο αναγνώστη Chris CA - Η τέχνη της απλότητας και η γερμανική ουσία

Η τέχνη της απλότητας και η γερμανική ουσία

Παρακολουθώντας καθημερινά την οικονομική ομήγυρη, έρχεσαι αργά η γρήγορα αντιμέτωπος με βαρύγδουπα ερωτήματα και νέο-financial ορολογία που ως κοινή συνιστώσα  έχουν να λύσουν το πρόβλημα δημόσιου χρέους που αντιμετωπίζουν χώρες της Ευρωζώνης. Ξεκινώντας από την παραδοχή ότι κάθε πρόβλημα έχει τουλάχιστον μία λύση και ότι συνήθως αυτή είναι κάτι υπεραπλουστευμένο σε σχέση με τα αναμενόμενα (βλέπε γόρδιο δεσμό) θα πορευθώ στην συνέχεια των σκέψεων μου. Αλλά ας κάνουμε μια γρήγορη αναδρομή στα ερωτήματα που ταλανίζουν την παγκόσμια οικονομικοπολιτική σκηνή τα τελευταία δύο χρόνια.

·    Να γίνει haircut (απομείωση) σε δημόσιο χρέος ή όχι；Και αν ναι, σε τι ποσοστό και με ποιους όρους；Σε κάθε περίπτωση τίθεται θέμα εμπιστοσύνης του επενδυτικού κοινού σε κρατικά ομόλογα που εκτοξεύει τα spreads.

·       Να γίνει το PSI (private sector involvement)；Και αν ναι, σε τι ποσοστό και με ποιους όρους；Να τεθούν ρήτρες συλλογικής δράσης；

·      Να πληρωθούν τα CDS (credit default swaps) ή μήπως είναι εθελοντική η.. χρεοκοπία； Δύσκολα πάει κάποιος να πει εθελοντικά ότι ‘θέλω να χάσω το 50% του κεφαλαίου της επένδυσης μου!’ Και αν ναι, ποια CDS； Όλα, τα ‘καλυμμένα’ ή μήπως τα ‘γυμνά’ που αποτελούν και την συντριπτική πλειοψηφία；Βλέποντας κανείς τα μέλη-χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που απαρτίζουν την ISDA (International Swaps and Derivatives Association) καταλαβαίνει πόσο δύσκολο είναι να πληρωθούν τα CDS. Ξανά, είναι λίγο δύσκολο να πει κάποιος:’Θέλω να χάσω δισεκατομμύρια ευρώ ή δολάρια και να τα πιουν τα funds εις την υγειά μου’.

·       Σημαντικό ερώτημα, να γίνει monetization ή όχι；Koινός να εκτυπωθεί χρήμα μέσω της έκδοσης ομολόγων από την ΕΚΤ για πρώτη φορά από την ίδρυση της ή να προχωρήσουμε ως έχουμε；

Άλλες ιδέες και ερωτήματα λιγότερο δημοφιλή έχουν να κάνουν με την έξοδο χωρών από την Ευρωζώνη και την δημιουργία νέων εθνικών νομισμάτων ή την εσωτερική κατηγοριοποίηση της Ευρωζώνης σε δύο ή τρεις ταχύτητες. Να υπάρχει το ΑΑΑ ευρώ, το ΒΒ+, και κάπου μετά να βολοδέρνει και το euro junk με φόντο την όμορφη Μεσόγειο.

Οι κεντρικοί τραπεζίτες (για να μην πω η Fed και οι λοιποί) πρόσφατα πήραν την μπάλα στα χέρια τους, με την κίνηση των currency swap lines σε μηδενικό κόστος. Πολλοί το θεώρησαν την κίνηση ματ και τα χρηματιστήρια απογειώθηκαν σε μια από τις σπάνιες τελευταία αναλαμπές τους. Οι υπόλοιποι τραπεζίτες σχεδιάζουν ήδη την επόμενη μέρα, η οποία εύστοχα χαρακτηρίσθηκε από κάποιους ως ‘the D-day’. To D αντιπροσωπεύει το dilution στο μετοχικό κεφάλαιο των τραπεζών, αλλά κάποιοι κακεντρεχείς συνεχίζουν να επιμένουν για μια δεύτερη απόβαση των δυνάμεων του Άξονα στην Νορμανδία 67 χρόνια αργότερα. Επομένως, το ερώτημα για τις τράπεζες είναι ανακεφαλαίωση με κοινές ή με προνομιούχες μετοχές； Και πιο συγκεκριμένα, PSI και προνομιούχες ή μόνοι μας στο ΤΧΣ και όποιος αντέξει；

Τέλος ο γερμανός υπουργός Οικονομικών, Wolfgang Schaumble, υπέδειξε πρόσφατα την λύση στην δημιουργία κρατικών funds που θα ‘διαχειρίζονται’ το χρέος που θα ξεπερνά το 60% του ΑΕΠ. Το εύλογο ερώτημα είναι πως θα το διαχειρίζονται και με τι έσοδα. Πιθανότατα μια κίνηση-φωτοβολίδα τακτικής για να θολώσει τα νερά και να αποφύγει την κουβέντα για τα ευρωομόλογα που έχει αρχίσει να παίρνει διαστάσεις επιδημίας στην Ευρωζώνη. Και μιλώντας για ευρωομόλογα, το ερώτημα που γεννιέται είναι αν είναι πιο πιθανό μεσοπρόθεσμα να έχουν rating AAA ή να βρουν μια θέση στο κάδο των απορριμμάτων παρέα με τα GGBs.

Η ουσία και η καρδιά του προβλήματος είναι άλλη και η προτεινόμενη λύση είναι γερμανικής προέλευσης και είναι μία: Ισοσκελισμένοι και αποτελεσματικά εκτελεσμένοι εθνικοί προϋπολογισμοί που το έλλειμμα συνταγματικά δεν θα ξεπερνά σε καμία περίπτωση το 1-2% του ΑΕΠ, ένα μικρό ποσοστό δηλαδή που κάλλιστα μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά ως μόχλευση. Σε οικονομικά απλής μορφής, όπως ένα νοικοκυριό, ένα μαγαζί, μια επιχείρηση για να επιβιώσει μακροχρόνια πρέπει να έχει θετικό αποτέλεσμα στην Κατάσταση Αποτελεσμάτων Χρήσης, έτσι και ένα κράτος θα πρέπει να είναι σε θέση να καλύψει όλες τις δαπάνες του, συμπεριλαμβανομένων και των τοκοχρεολυσίων που πληρώνει.

Αυτή είναι η μόνη βιώσιμη λύση τόσο βραχυχρόνια όσο και μακροχρόνια, με την ΕΚΤ να μπορεί να παίξει πυροσβεστικό ρόλο στην κρίση μόνο σε άμεσο χρονικά βαθμό μιας και η φωτιά είναι πλέον στις παρυφές των σπιτιών μας. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί είτε πιο επιθετικά με ‘σκούπισμα’ (αγορά) κρατικών ομολόγων αλλά και άλλων χαρτιών στην δευτερογενή ή και στην πρωτογενή αγορά (quantitative easing) είτε με αύξηση της χορήγηση φθηνού χρήματος προς τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Οι προθέσεις του νέου ευέλικτου προέδρου της ΕΚΤ Super Mario Draghi συγκλίνουν περισσότερο με την δεύτερη επιλογή όπου με διαδοχικές μειώσεις επιτοκίων και χαλάρωση των απαιτούμενων collaterals ενισχύει ουσιαστικά την τραυματισμένη ρευστότητα των τραπεζών. Οποιαδήποτε άλλη κίνηση θα επιτείνει το πρόβλημα χρέους και θα οδηγήσει την Ευρώπη σε διάσπαση. Οι τελευταίες εξελίξεις και οι κινήσεις του γαλλογερμανικού άξονα φαίνεται να δικαιώνουν αυτή την θέση. Κάλλιο αργά, παρά να είναι πολύ αργά.

Chris CA

Διαβάστε περισσότερα...

Άρθρο Αναγνώστη Αλκιβιάδη Β. Λάμπρου

Φίλες και φίλοι αναγνώστες , ζούμε πραγματικά ιστορικές στιγμές , ίσως τις πιο ιστορικές των τελευταίων 60 χρόνων (με μια μικρή εξαίρεση την πτώση του τείχους του Βερολίνου το 1989) και αυτό γιατί τα γεγονότα τούτων των ημερών έχουν παγκόσμιο αντίκτυπο που μπορούν να σηματοδοτήσουν απρόβλεπτες πολιτικές εξελίξεις .

Θα μου πείτε, ρε παληκάρι μου τι παγκόσμιο αντίκτυπο μπορεί να έχει ένα μικρό χρέος μίας μικρής χώρας, εν προκειμένω της Ελλάδας. Χα!!! Εδώ το γκρέμισμα μιας μάντρας, ( τείχος του Βερολίνου), σηματοδότησε την απαρχή του τέλους του ψυχρού πολέμου, ενός πολέμου μισού σχεδόν αιώνα , μεταξύ των δύο μεγαλύτερων υπερδυνάμεων του πλανήτη, ( που κατά τη γνώμη μου ακόμα συνεχίζεται με άλλη μορφή , αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο ) .

Ας πάμε τώρα στα δικά μας , μην σας κουράσω κιόλας . Εδώ τα πράγματα πιο σαφή δεν μπορούν να γίνουν. Οι μάσκες έπεσαν. Μετά τα αλεπάλληλα εκβιαστικά διλήμματα τρομοκρατικού χαρακτήρα της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, αν δεν περάσει το τάδε νομοσχέδιο δεν θα εκταμιευτεί η πρώτη δόση , αν δεν περάσει το δείνα νομοσχέδιο δεν θα εκταμιευτεί η δεύτερη δόση και ούτω καθεξής και τα κουτάβια οι βουλευτές  τα ψήφιζαν, φτάσαμε στο σημείο μετά απο μεγαλειώδη λαική δυσαρέσκεια βέβαια, ( θα ξυπνάγαμε κάποτε και εμείς ), σε ένα μίνι μπαράζ ανεξαρτητοποιήσεων βουλευτών της κυβερνητικής παράταξης. Αυτή τη στιγμή που γράφω η κυβερνητική πλειοψηφία είναι οριακή. Εδώ τώρα κολλάει το ΣΥΜΠΑΝ. Παραιτείται ο πρωθυπουργός δεν παραιτείται ο πρωθυπουργός, πάμε σε δημοψήφισμα δεν πάμε σε δημοψήφισμα, πάμε σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας δεν πάμε σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας, πάμε σε εκλογές δεν πάμε σε εκλογές και σκάει και το μπουρλότο του Σαμαρά και της Νέας Δημοκρατίας, που δεσμεύεται να στηρίξει μεταβατικό κυβερνητικό σχηματισμό με συγκεκριμένη ατζέντα, ( με λένε ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω ).

Γιατί σας λέω ότι οι μάσκες έπεσαν. Θα γίνουν τα πάντα προκειμένου να μην πάμε σε εκλογές τουλάχιστον τώρα , και περιμένω να γίνουν τα πάντα. Πλέον είναι αντιληπτό και από τις πέτρες ότι οι συσχετισμοί των δυνάμεων έχουν αλλάξει και αν γίνουν εκλογές , ειδικά τα μεγάλα αστικά κόμματα ούτε τον δικό τους σταυρό δεν θα βρουν στην κάλπη (τρόπος του λέγειν ). Μπορεί και να βγει μέχρι και 8κομματική βουλή , με λίγα λόγια μπάχαλο. Μπάχαλο όμως για αυτούς, όχι για εμάς , γιατί μετά άντε να συνεννοηθείς με τους εταίρους, που μια χαρά θα συνεννοηθείς, απλά θα μεταφέρεις το λαικό αίσθημα , του δεν πάει άλλο - ENOUGH - το αυτονόητο δηλαδή. Και εδώ τι γίνεται τώρα; Εδώ είναι το σημείο μηδέν.Ολο το ευρωπαικό οικοδόμημα τρίζει. Αν έχεις έναν ευρωπαικό  λαό που ψωμολυσάει  και γενική αρχή της ευρωπαικής ένωσης είναι η ευημερία του λαού της και η βελτιστοποίηση του βιοτικού του επιπέδου, τι κάνεις; Εδώ είναι το ερώτημα.

Αν μεθοδευτεί η αποχώρηση της Ελλάδας από την ζώνη του ευρό, και λέω μεθοδευτεί γιατί δεν προβλέπεται από τις συνθήκες, χάνεται εν μία νυκτί το ευρωπαικό κεκτημένο και θα ακολουθήσουν και άλλα κράτη - μέλη στη συνέχεια, κατά συνέπεια τζίφος. Αν πάλι οι ισχυροί ηγέτες εκλογικευτούν και πουν, κάτσε ρε, τι κούρεμα της ψαλίδας, τι κούρεμα 5 πόντους, τι κούρεμα γουλί. Εμείς έχουμε το καρπούζι εμείς και το μαχαίρι, τότε θα αποκαλυφθεί και επίσημα η φούσκα του σάπιου, σαθρού, απάνθρωπου και επαίσχυντου παγκοσμίου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Δηλαδή μετά θα έχουν όλα τα κράτη δικαίωμα να επικαλεστούν την σεισάχθεια, αφού όλοι χρωστάνε σε όλους και τελικά ποτέ δεν ξέρουμε ποιός είναι ο τελικός αποδέκτης. Και αν μετά αυτή η λέξη που τόσο πολύ μαστίζει τους λαούς, η λέξη ΧΡΕΟΣ δεν θα υπάρχει πια στο καθημερινό λεξιλόγιο, τότε δεν θα υπάρχει και αυτός ο υπερπολύτιμος μοχλός πίεσης των ισχυρών έναντι των λιγότερο ισχυρών. Και μετά τι μένει; Μόνο πόλεμος, αλλά πόλεμος δεν μπορεί να γίνει γιατί πλέον έχουν όλοι πυρηνικά όπλα. Πυρηνικά έχουν οι ΗΠΑ, Ρωσία, Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία, Κίνα, Ινδία, Αγγλία , Πακιστάν και άλλοι. Και τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει οτι δεν κερδίζει κανείς - ΟΛΟΙ χάνουν, οπότε τι γίνεται; Προσπαθούμε να διατηρήσουμε με νύχια και με δόντια την παρούσα κατάσταση.

Αλλά φίλες και φίλοι μου, η παρούσα κατάσταση θα αλλάξει. Σήμερα, αύριο , μεθαύριο , σε ένα μήνα, σε ένα χρόνο; Αυτό είναι νομοτελειακό. Δεν θα γίνουν οι εκλογές μέσα στο 2011; Θα γίνουν το 2013  έτσι και αλλιώς. Αυτές οι δανειακές συμβάσεις θα υπάρχουν ακόμα όμως και ο λαός θα είναι ακόμα πιο εξαθλιωμένος, ακόμα πιο οργισμένος, ακόμα πιο αποφασισμένος από ποτέ. Και οι εξελίξεις θα είναι ακόμα πιο γοργές και με μεγαλύτερες ανατροπές. Οπότε, κουτάβια βουλευτάκια, ΤΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΙ ΑΥΡΙΟ !!!

Αλκιβιάδης Β. Λάμπρου

Διαβάστε περισσότερα...

Άρθρο αναγνώστη joanpirp

Ηθελε να τον γράψει η Ιστορία

Ήταν το όνειρό του, το παιδικό του όνειρο, ή ίσως ήταν το όνειρο της μητέρα του.  Δεν ξέρω αλλά και λίγο με ενδιαφέρει.

Γιατί να με ενδιαφέρει το δικό του όνειρο όταν εκείνος καταστρέφει τα όνειρα ολόκληρου λαού.  Του δώσανε την κυβέρνηση και κυκλοφορεί ως ο ιδιοκτήτης  της χώρας.  Παρεξήγησε το ρόλο του και νομίζει ότι είναι κύριος κάτοχος των ονείρων, των ελπίδων και των ζωών ενός ολόκληρου λαού. 

Κύριε Παπανδρέου επιτρέψτε μου να σας πω ότι ο λαός δε σας ψήφισε για να το παίζετε ιδιοκτήτης και προύχοντας.  Σας ψήφισε για να τον υπηρετείτε,  και εσείς αυτό το παραβλέψατε.   Καθίσατε στην καρέκλα, γαντζωθήκατε σε αυτή και το μόνο που κάνετε είναι να μιλάτε  για αξιοπιστία την οποία εσείς ο ίδιος κανιβαλίσατε, για σώσιμο χώρας όταν εσείς την έχετε ήδη βουλιάξει και κάθε φορά που προσπαθεί να βγάλει το κεφάλι της να πάρει μια ανάσα, την ξαναβυθίζετε, και για σκληρές μάχες και διαπραγματεύσεις.  Θα αστειεύεστε βέβαια.  Τίποτα από ότι ζούμε τα τελευταία δύο χρόνια δεν σας διακαιώνει. Αντίθετα αποδεικνύει περίτρανα ότι μάλλον εκπληρώνετε κάποιων άλλων το σκοπό προσπαθώντας να οδηγήσετε την χώρα στην καταστροφή και να σπηλώσετε αυτόν τον λαό που κάποτε – από άγνοια – σας ψήφισε.  Προσπαθείτε να το παίξετε Έλληνας αλλά δεν πείθετε.

Ξέρετε γιατί κύριε Παπανδρέου?  Γιατί ο Έλληνας δεν προδίδει ποτέ τα ιδανικά του, δεν προδίδει όλα αυτά για τα οποία πολέμησε.  Όχι κύριε Παπανδρέου δεν είσαστε Έλληνας, είστε ένα απλό πιόνι κάποιων οι οποίοι δεν θέλουν την Ελλάδα δυνατή και αυτόνομη.

Όμως ξεχάσατε κάτι κύριε Παπανδρέου και εσείς και οι αυλικοί σας οι οποίοι σήμερα θα κληθούν να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης σε μία ήδη κατεστραμμένη και ξεγραμμένη από τον λαό κυβέρνηση...  Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει και ότι θα αναδυθεί μέσα από τις στάχτες που εσείς σπείρατε.

Κύριε Πρωθυπουργέ τελικά η ιστορία σας αφιέρωσε κάποιες σελίδες, περιγράφοντάς σας με τα πιο μελανά χρώματα.  Νομίζω ότι είναι καιρός να αποχωρήσετε έτσι ώστε ήρεμος να διαβάσετε τις σελίδες που εσείς γράψατε.  Αντίο σας.

twitter: @joanpirp

Διαβάστε περισσότερα...